جرمانگاری اهانت به پرچم و نمادهای ملی
غائله دی ماه گذشت؛ این ماجرای دانشگاهها هم انشاءالله خواهد گذشت. اما آنچه نباید بگذرد، خلأهای قانونی است. واقعیت این است که برخی رفتارهای بشدت پرتکرار در اغتشاشات، هنوز در قوانین ما جرمانگاری صریح نشدهاند. توهین به پرچم ملی ایران، آتشزدن نمادهای ملی، هتک حرمت شهدای شاخص و ملی مانند قاسم سلیمانی — که بعضاً حتی نیازمند شکایت خصوصی خانواده است — و موارد مشابه، بارها در خیابان و دانشگاه تکرار میشود؛ اما ابزار قانونی قاطع و مستقیم برای برخورد بازدارنده با آنها وجود ندارد. وقتی رفتاری به شکل سازمانیافته و پرتکرار علیه نمادهای ملی انجام میشود، دیگر نمیتوان آن را صرفاً یک «رفتار فردی» دانست. اینجا پای حرمت هویت ملی در میان است. اگر قرار است هزینه هنجارشکنی بالا برود، باید قانون صریح، شفاف و بازدارنده باشد. مطالبهگری جدی از مجلس برای جرمانگاری دقیق و بدون ابهام این رفتارها، یک مطالبه منطقی و پیشگیرانه است؛ نه واکنشی احساسی. قانونِ شفاف، هم دست قاضی را باز میکند، هم مرز اعتراض و اغتشاش را روشنتر.
مجلس و قوه قضائیه
