من سرپرست خانوار هستم. تا حدود ۱۰ ماه پیش یارانه دریافت میکردم. دارای دو فرزند هستم. با این حال، سامانه هدفمندی یارانهها، من و فرزندانم را همچنان زیرمجموعه همسر سابقم ثبت کرده و در نتیجه، هیچ یارانه یا کالابرگی به ما پرداخت نمیشود.
امسال نیز کالابرگ دریافت نکردهایم و ریالی به حساب ما واریز نشده است. این در حالی است که بار کامل معیشت و زندگی بر دوش من به عنوان زن سرپرست خانوار قرار دارد.
آیا این سرنوشت زنان سرپرست خانوار ایرانی است؟ چرا در سکوت خبری، مشکلاتی از این دست پیگیری نمیشود؟ ما زنان این سرزمین هستیم، اما صدای حقخواهی ما به گوش مسئولان نمیرسد.
انتظار میرود هرچه سریعتر وضعیت یارانه و کالابرگ زنان سرپرست خانوار اصلاح شده و رسیدگی جدی به این بیعدالتی صورت گیرد.
بدون شک همه میدانند بدون هماهنگی و سلامتی همه بخش های کلیدی کشور راه به جایی نمیبره و با شعار زدگی و توهم زدگی یا آرزو کردن چیزی آن را نمیتوان بدست آورد.
اقتصاد بدون سیاست درست راه به جایی نمیبرد و سیاست هم اگر اقتصاد وضعیت درستی وجود نداشته باشد نمیتواند راه به جایی ببرد.
زمانی اقتصاد قوی و سالم است که رانت و و فساد و اختلاس در آن نباشد و اقتصاد در تعامل با اقتصاد آزاد و رقابتی و در تعامل با کل اقتصاد منطقه و جهان باشد.
اقتصادی که ناشی از سیاست زدگی شود راه به جایی نمیبرد.
در واقع بدترین آفت اقتصاد همین سیاست زدگی است به این معنا که سیاست به جای تقویت اقتصاد کشور و ایجاد بستر امن و آرامش برای آن روند عکس آن را ایجاد کند که نا اطمینانی و عدم ثبات و خروج سرمایه و عدم سرمایه گداری جدید و فرار سرمایه ها را منجرب خواهد شد.
نمیشود که سیاست ها دائم بر تنش و تقابل و درگیری باشد و جامعه جهانی را فقط در چند کشور خلاصه کرد و انتظار پیشرفت داشت.
حال سیاستگذار که خود عامل این وضع اقتصادی شده دیگر ابزار قدرت اقتصادی را در کنارش ندارد و سیاست تورش را هم نمیتواند در جهان پیاده سازی کند.
مس اگر سیاسیون تصمیمات نا درست بگیرند با توجه به واقعیات کنونی جهان بدون شک اولین ضربه را کشور و مردم و خودشان میخورند و دیگر ابزاری برای رایزنی و پشتوانه نخواهند داشت.
پس بهتر این است که اقتصاد و سیاست در کنار هم و با هماهنگی و به صورت درست با نگاه به وضعیت و واقعیات کنونی جهان دست در دست هم دهند تا کشور از این شرایط،خطیر عبور کند.
شعار زدگی و توهم زدگی و آرزوی چیزهایی که دلمان میخواهد بدون ابزار و ساز و کار و به دور از واقعیات امروزی مسیری تاریک را برای کشور رقم خواهد زد.
اگر سیاسیون ما درست عمل میکردند اقتصاد ما دچار این وضع نمیشد .
اینکه تقابل کنیم و انتظار اقتصاد درست داشته باشیم خیال پردازی هست و یا اینکه اقتصاد پر از اختلاس و رانت و فساد باشد و فقط با اوراق بدهی و چاپ پول و مالیات نادرست و سنگین اداره شود هم به در سیاسیون نمیخورد و میشود این ناترازی که میبینیم.اقتصادی که دولت ها دست در هر صندوق بیمه یا صندوق بانک کنند و بین خودشان به هر نحو میخواهند تقسیم نمایند راه به جایی نمیبرد.
پس اگر سیاست قوی میخواهیم باید اقتصاد قوی داشته باشیم و اگر اقتصاد قوی میخواهیم سیاسیون قوی.
از جناب آقای عراقچی میخواهم تا وضعیت را از این وضع خارج کنند تا کشور بیشتر از این دچار نا امنی و نا اطمینانی نگردد و از،وزیر اقتصاد نیز میخواهم تا دیگر بانک های ناتراز را تعیین تکلیف کند و دست مفسدین اقتصادی را کوتاه کند و مبالغ به تاراج رفته را به بیت المال باز گردانند.
جلسات بین وزیر اقتصاد و وزیر امور خارجه برگزار گردد نه جلسات نمایشی بلکه جلسات هماهنگ و درست با سیاست ایجاد نظم و آرامش در امور کشور.
رهبری، رئیس جمهور، وزیر امور خارجه، وزیر اقتصاد و دارایی، مجلس و قوه قضائیه
