«چرا اتفاقاً دلایل جدی برای ناامیدی از اقتصاد ایران وجود دارد!»روایت مذکور بیش از آنکه تحلیل اقتصادی جامع باشد، انتخاب گزینشی شاخصهاست. اقتصاد را نمیتوان صرفاً با نسبت بدهی دولت به GDP یا چند فصل رشد اقتصادی سنجید؛ معیارهای بنیادینتری مانند ساختار نهادی، بهرهوری، انتظارات و کیفیت حکمرانی تعیینکنندهاند که در همه آنها نشانههای هشدار جدی دیده میشود.نسبت بدهی ۳۴ درصدی دولت، در غیاب نظام تأمین مالی کارآمد و اعتماد عمومی، الزاماً نشانه سلامت نیست و میتواند بیانگر ناتوانی دولت در سرمایهگذاری توسعهای باشد. همچنین رشد اقتصادی ثبتشده، اگر ناشی از فروش نفت، شوکهای مقطعی یا استفاده از ظرفیتهای خالی باشد، بدون بهبود بهرهوری کل عوامل (TFP) پایدار نخواهد بود؛ شاخصی که سالهاست در اقتصاد ایران وضعیت مطلوبی ندارد.ریشه ناامیدی اقتصادی در نوسان ارز خلاصه نمیشود، بلکه در بحران انتظارات و بیاعتمادی به سیاستگذار نهفته است. بیثباتی تصمیمها و نبود افق قابل پیشبینی برای بنگاهها، بازار ارز را به آینه ترس تبدیل کرده است؛ مشکلی که با اصلاحات حداقلی حل نمیشود.مهمترین گلوگاه اقتصاد ایران، انسداد گردش نخبگان و کنار گذاشتن جوانان شایسته از فرآیند تصمیمسازی است. چسبندگی مدیران به صندلیها، ریسکگریزی و محافظهکاری، موجب فرسایش سرمایه انسانی و تشدید مهاجرت نخبگان شده است. در چنین شرایطی، استقلال سیاسی بدون کارآمدی اقتصادی، هزینهای سنگین بر رفاه عمومی تحمیل میکند.در نهایت، ناامیدی امروز نه یک خطای اخلاقی، بلکه سیگنالی اقتصادی از بحران حکمرانی، شایستهسالاری و اعتماد است؛ بحرانی که بدون اصلاحات واقعی ساختاری، با آمار و خبر مثبت برطرف نخواهد شد.دکتر عادل شیرازی
20:46 - 23 بهمن 1404
13 واکنش
7451 بازدید
2 پاسخ
@Economy23 بهمن 1404در پاسخ بهعادل عزیزممنون از اشتراک نظر.شاخصهایی انتخاب شدند که در نظا اقتصادی امکان رشد یا نزول یک اقتصاد رو روایت میکنند.ممنون از اشتراک نظر
@SetareSoheil23 بهمن 1404در پاسخ به وجناب دکتر عادل شیرازی بحث بحث تحول در اندیشه سیاست ورزان است که با تغییر افراد به نتیجه نمی رسد بلکه راه و مسیر از تربیت افراد آغاز می شود