رستاخیزِ تمدنی بدرقهی خورشید؛ شکوهِ پیوندِ امام و امت
آنچه امروز در پهنهی خیابانهای ایران جریان دارد، یک تشییعِ پیکرِ ساده نیست؛ این یک «رستاخیزِ تمدنی» است. وقتی پیکرِ مطهرِ ولی امر مسلمین، آیتالله العظمی امام خامنهای(رضوان الله تعالی علیه) بر دستانِ میلیونها عاشق قرار میگیرد، گویی تاریخِ معاصر در حالِ ورق خوردن است.
این انبوهِ جمعیت که از دورترین نقاطِ مرزی تا قلبِ پایتخت گسیل شدهاند، نه فقط برای وداع، که برای «بیعتِ مجدد با تمدنِ نوینِ اسلامی» و ولی شهید و امام حاضر آمدهاند. این جمعیت، سندی است که ثابت میکند این انقلاب، نه یک حادثهی سیاسی، بلکه یک «جریانِ زنده تمدنساز» است که پیوندِ میانِ امام و امت را به پیوندی فراتر از زمان و مکان بدل کرده است.شکستنِ رکوردهای ارادت؛ معجزهی محبتامروز، جهان نظارهگرِ رکوردهایی است که در هیچ کجای تاریخِ سیاسیِ بشر ثبت نشده است. این حضورِ میلیونی، «محاسباتِ مادیِ» تحلیلگرانِ جهانی را به هم ریخته است. دشمنانِ این مرز و بوم، سالها در اتاقهای فکرِ خود، روی «گسستِ میانِ ملت و حاکمیت» تبلیغ و سرمایهگذاری می کردند، اما امروز، این «اقیانوسِ خروشانِ ارادت ملت»، پاسخِ قاطعی به تمامِ آن توهمات و قریب به نیم قرن عملیات روانی و فریب دشمن است.این رکوردشکنی ها، تنها محصول عددی از شرکتکنندگان نیست؛ بلکه رکوردِ «عمقِ اتصالِ قلبی» آنان است. اینکه مردمی با چنین بصیرت ویژه و بهنگام، اینگونه با پیکرِ امامِ خود نجوا میکنند، نشاندهندهی پیروزیِ مدلِ «امتِ الهی» بر مدلهای «حکمرانیِ سردِ غربی» است. دنیا در حال تماشایِ پدیده ای است که نمیتواند آن را در فرمولهای معمول علومِ سیاسیِ کلاسیک جای دهد و نام آن را باید «عشقِ آگاهانه» خواند.
وداعِ آخرالزمانی؛ پیام به جهانیان و دشمناناین وداع، طعم و رنگِ «آخرالزمانی» دارد. برای پیروانِ این مکتب، این نه یک پایان، بلکه آغاز یک «فصلِ نو» است. حضورِ میلیونیِ مردم، نمادی از آمادگیِ این ملت برای عبور از پیچهای بزرگِ تاریخی است. پیامِ این رستاخیز به جهانیان واضح است: «اگر رهبرِ ما رفت، اما مکتبِ او در رگهایِ یک ملت جاری است.»این تشییع، نه برای ماتمِ محض، که برای نمایشِ اقتدارِ «ایمان» است. آنچنان که در روایاتِ فجرِ ظهور آمده است، پیوندِ میانِ رهبر و امت، اصلیترین پیشرانهی تحققِ تمدنِ مهدوی است و امروز، این جمعیتِ میلیونی، در حالِ تمرینِ بزرگِ این پیوندِ تمدنی هستند.
تماشایِ جهان؛ وقتی حقیقت بر قدرت پیروز میشودامروز دوربینهای تمامِ شبکههای خبریِ جهان، خیره به این صحنههای بیبدیل است. آنها نه فقط جمعیت، که «حیرت» را تصویربرداری میکنند. آنها از خود میپرسند: «این چه نیرویی است که پس از دههها سختی و فشار، اینگونه مردم را با عشق به میدان میآورد؟» پاسخ ساده است؛ خلوص و ارادت مردمی که حقیقت را در وجودِ امامِ خویش یافته بودند. این وداع، تماشایِ پیروزیِ «خلوص» بر «قدرتِ زر و زور و تزویر» است.شکوهِ ظاهری یک غروب، آغازِ یک حماسه در تاریخِ ملتها، لحظاتی وجود دارد که زمان میایستد؛ لحظاتی که گویی نبضِ هستی در سینهی مردم به شماره میافتد. صبحِ دیروز و امروز نه یک صبحِ معمولی، که لحظهی تلاقیِ غمی جانکاه با کوهی از اراده بود. امروز تهران قلبِ تپندهی یک امت بود که ناگهان گویی از حرکت باز ایستاد اما در حقیقت جان دوباره یافت و امروز همه قدرت و اقتدار شهید خامنه ای که عمرش را به پای این کشور و این ملت ریخت پشت سر خامنه ای جوان است که امروز چون پدر مقتدرانه سکان هدایت ملت را به دست گرفته است.برای درکِ چراییِ آن حضورِ میلیونی، باید به عمقِ پیوندِ دلها نگریست. آیتالله العظمی امام خامنهای، تنها یک رهبرِ سیاسی نبود؛ او به معنای واقعی کلمه یک «پدر» بود. در بزنگاههای سخت، تکیهگاهِ پیر و جوان بود. پیوندِ میانِ امام و امت در منظومه فکری ایشان، یک پیوندِ تمدنی و مبتنی بر «محبت» بود. مردمِ ایران، در چهرهی او، صلابتِ ایمان و نجابتِ زهد را یکجا دیده بودند. حضورِ میلیونها نفر در وداع، پاسخی بود به سالها «امیدبخشی» او؛ پاسخی به ایستادگیِ او در برابرِ طوفانِ تحریمها و تهدیدها.
روایتِ بدرقه؛ اقیانوسی از اشک و بیعتمحبوبیتِ آقای شهید، محصولِ دو عامل بود: «شجاعت» و «صداقت». او هیچگاه به مردم دروغ نگفت. وقتی دشمن در پشتِ دروازهها بود، او از «فتح» سخن میگفت. وقتی جهان در سردرگمی بود، او «نقشه راه» میداد. مردم او را دوست داشتند چون او صدایِ «مستضعفان جهان» بود. این حضورِ میلیونی، در حقیقت اعلامِ وفاداری به همان «خطِ امام» بود که در چهرهی ایشان متبلور شده بود.این جمعیتِ میلیونی، پیامِ روشنی هم به جهان داشت که: «این نظام، متکی به فرد نیست، متکی به پیوندی ناگسستنی است.» وداع با پیکرِ مطهرِ ایشان، پایانِ راه نبود؛ بلکه یک «مبدا تاریخی» برای نسلهای آینده شد تا بدانند که مردمِ ایران، قدرشناسِ معمارانِ عزتِ خویشاند.فردا در تشییه باشکوه در تهران و روزهای بعد در قم، نجف، کربلا و مشهد نظاره گر رکوردهای تاریخی و بی سابقه در بدرقه و تشییع یک رهبر خواهیم بود که تاکنون جهان به خود ندیده و نخواهد دید...سهم ما در این میان چقدر است و باید بدانیم کجای این حقیقت درست تاریخ ایستاده ایم.رسول شکری نیا
15:47 - 14 تیر 1405
1 واکنش
17٫3k بازدید