پلهایی به سوی بهشت
در میان هیاهوی زندگی، انسانهایی هستند که بیآنکه نامشان را بر سر درِ ساختمانها بنویسند، بخشی از دارایی خود را برای گرهگشایی از زندگی دیگران ماندگار میکنند؛ واقفانی که با نیتهای بلند، از «مالکیت» عبور کرده و دارایی خود را به «خدمت» تبدیل کردهاند. جمعی از این واقفان نیکاندیش، ۱۲ شهریورماه در همایش ملی تجلیل از واقفین در مشهد مقدس برای الگو سازی مورد تجلیل قرار گرفتند؛ انسانهایی که هر یک، روایت متفاوتی از بخشش و ماندگاری را رقم زدهاند.
تصور کنیم هر وقف، مانند کاشتن درختی است که سایهاش قرار نیست با رفتن باغبان از میان برود؛ درختی که نسلهای بعد نیز میتوانند زیر سایه آن آرام بگیرند.واقفان نیکاندیش، کسانی هستند که به جای ساختن دیوارهای بلند برای خویش، پل ساختهاند؛ پلهایی میان دارایی و نیاز، میان توانگری و محرومیت، و میان امروز و فردای انسانها.یکی از این واقفان، ملک خود را با نیتی ارزشمند برای درمان و توانبخشی بیماران روانی وقف کرد؛ تا بخشی از رنج انسانهایی که کمتر دیده میشوند، به آرامش و امید تبدیل شود.حاج غلامرضا طیب مسعودپور پدر سردارِ شهید هوافضا و هم رزم شهید حاجی زاده ، واقف همه دارائیش است؛ مردی از دیار رزن همدان که نامش با دو واژه گره خورده است: وقف و ایثار.واقف دیگری، در زمین و املاک خود تنها متراژ و سند ندید؛ بلکه آینده دانشآموزان یتیم و نیازمند را دید و وقف کرد تا تحصیل و زندگی آنان با دشواری کمتری همراه باشد.دیگری، خانه و ویلای خود را با نیتی قرآنی وقف کرد؛ تا صدای تلاوت قرآن در گوشهای از شهر طنینانداز شود و این کتاب آسمانی، همچنان در زندگی مردم حضوری زنده و جاری داشته باشد.در میان این نیتهای بلند، واقفانی نیز هستند که املاک خود را برای حمایت از طلاب علوم دینی و روحانیون نیازمند قرار دادند؛ تا آنان با آرامش بیشتری مسیر علم، تبلیغ و معرفت را طی کنند.و چه زیباست نیت واقفانی که بخشی از دارایی خود را برای اطعام نیازمندان و برپایی سفرههای افطار اختصاص دادند؛ سفرههایی که شاید برای برخی یک وعده غذا باشد، اما برای دیگری نشانهای از کرامت، محبت و امید است.
این انسانها به خوبی فهمیدهاند که ارزش یک ملک، به مساحت و قیمت آن نیست؛ ارزش واقعی آنجاست که یک بیمار درمان شود، یک کودک یتیم فرصت تحصیل پیدا کند، یک طلبه با آرامش به دانشآموزی و تبلیغ بپردازد و یک نیازمند بر سر سفرهای کریمانه بنشیند.آنان دارایی خود را از حصار مالکیت شخصی بیرون آوردند و به سرمایهای برای خیر عمومی تبدیل کردند؛ سرمایهای که با گذشت زمان نهتنها کاسته نمیشود، بلکه هر بار که گرهی از زندگی انسانی باز میکند، برکت آن افزوده میشود.این واقفان، ۱۲ شهریورماه در همایش ملی تجلیل از واقفین در مشهد مقدس تجلیل شدند؛ اما حقیقت این است که ارزش کار آنان در یک لوح تقدیر و یک مراسم خلاصه نمیشود. تقدیر اصلی، همان دعای خیری است که شاید سالها بعد، از زبان بیماری نجاتیافته، کودکی محروم، دانشآموزی موفق، طلبهای دغدغهمند یا نیازمندی برآید که هیچگاه واقف را ندیده است.وقف، هنرِ باقی ماندن است؛هنر اینکه انسان از آنچه دارد، چیزی برای دیگران به یادگار بگذارد؛و چه زیباست ماندگاری انسانهایی که بیصدا بخشیدند، اما صدای خیرشان تا سالها و نسلها شنیده خواهد شد.#واقف#اصحاب_وقف#هفته_وقف#رضا_معممی_مقدم#سنت_حسنه_وقف
07:51 - 13 شهریور 1405
1 واکنش
35٫4k بازدید