سهمیه بنزین به‌جای خودروها به مردم اختصاص داده می‌شود؛ چه خودرو داشته باشند چه نداشته باشند.به کارت بانکی هر کد ملی واریز گردد.تمیز و بدون دستکاری و حاشیهمطالبهسهمیه بنزین به جای خودرو به مردم اختصاص یابد
بدون شک سال هاست که دولت ها برای عدالت و دادن کمک ها به محرومین طرح های گران سازی را کلید زده اند و این دور باطل گویا تمامی ندارد. سهمیه بنزین باید به جای خودروها، به مردم اختصاص داده شود؛ چه فرد خودرو داشته باشد و چه نداشته باشد. طرح گران کردن بنزین بارها و بارها با عناوینی مانند جلوگیری از قاچاق و حمایت از محرومان مطرح شده، اما در عمل نخستین و سنگین‌ترین فشار آن بر دوش اقشار کم‌درآمد وارد می‌شود؛ اقشاری که زیر بار تورم، روزبه‌روز قدرت خریدشان کاهش می‌یابد. طبق معمول، دولت به جای کاهش هزینه‌های اضافی و اصلاح ساختار بودجه، سراغ افزایش قیمت بنزین رفته است؛ گویی چاپ پول، انتشار اوراق بدهی و افزایش مالیات نیز دیگر پاسخگوی نیازهای بودجه‌ای دولت نیست. حداقل کار این است که برای حفظ عدالت و دادن پول به به عموم مردم ، بهترین روش همان دادن سهمیه بنزین به هر کد ملی است و روش متعادل تر و به عدالت نزدیک تر از آن نداریم. اینگونه کسانی هم که ماشین ندارند و در فقر مطلق هستند نیز از حداقل، گوشه ای ناچیز از تورم ناشی از گرانی بنزین را می‌توانند جبران کنند. بهترین روش واریز مبلغ سوخت به کارت بانکی هر ایرانی به هر کد ملی است. اگر غیر این عمل شود ، نشانه این است که طرحی که سالهاست مورد تایید کارشناسان و عدالت خواهان است را می‌خواهند بپیچانید و به سر نوشت دیگر طرح ها دچار سازند. به امید اینکه ، این چرخه باطل تورمی روزی به پایان برسد و دولت ساختار بودجه خود را اصلاح کند . رقم واریزی با کارت بانکی هر ایرانی نه فقط برای ۳۰ لیتر بنزین باشد بلکه باید ضریبی در آن در نظر گرفته شود تا بار تورمی ناشی از آن را هم برای مردم پوشش دهد.
رئیس جمهور، معاون رئیس جمهور، سازمان برنامه و بودجه، شورای سران قوا، مجلس و نمایندگان محترم، وزارت نفت و وزیر اقتصاد ، بانک مرکزی، کلیه مسئولان
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
باور کنید همسرتان، هیولا نیست!
چیزی که بخشیدن همسرمان را برای ما دشوار می‌کند، همیشه خودِ اتفاق نیست؛ بلکه روایتی است که ذهن ما پس از آن اتفاق درباره‌اش می‌سازد. این گزارش یک مشکل پنهان را نشانتان می‌دهد!
گروه زندگی: گاهی فکر می‌کنیم دلیل اینکه نمی‌توانیم همسر یا شریک عاطفی‌مان را ببخشیم، این است که کار او آن‌قدر بد بوده که واقعاً نمی‌شود از آن گذشت. اما برخی پژوهش‌ها که ارتباط بین کمالگرایی و بخشش در روابط عاطفی را بررسی کرده‌اند، نکته جالبی را مطرح می‌کنند: شاید بخشی از این مشکل، فقط از خودِ اتفاق یا رفتار طرف مقابل نباشد، بلکه از معنا و تفسیری باشد که ما در ذهن خود از آن رفتار می‌سازیم.فاطمه امانی کلاریجانی، روان‌شناس و درمانگر بزرگسال، در این گزارش، از یک نوع کمالگرایی پنهان در روابط حرف می‌زند که خیلی بی‌صدا تنه اعتماد را می‌جود.
تعمیم دادن‌های بی دلیل!
امانی با یک مثال شروع می‌کند: «مثلاً فرض کنید همسرتان کاری انجام داده که شما را ناراحت کرده است. یک نفر ممکن است بگوید: «کاری که کرد درست نبود و من از او ناراحت شدم.» اما یک فرد کمال‌گرا ممکن است خیلی سریع‌تر وارد تفسیرهای شدیدتر شود؛ مثلاً بگوید: «این کار را عمداً کرد.» «خیلی خودخواهانه رفتار کرد.» «اصلاً برایش مهم نیست من چه حسی دارم.» «او همیشه همین‌طور است.» یعنی از یک رفتار مشخص، به‌سرعت کل نیت، شخصیت و حتی کل رابطه را زیر سؤال می‌برد. روشن است که وقتی ما اینگونه به مسئله نگاه کنیم، بخشیدن طرف مقابل برایمان بسیار سخت می‌شود. در نتیجه، ممکن است او را مستحق سرزنش بدانیم، بخواهیم با او دعوا کنیم، و این نگاه، به تنش و تعارض در رابطه دامن بزند.
من روی این فرد حساب باز نمی‌کنم!
در این پژوهش‌ها، وقتی با افراد صحبت می‌کردند، می‌دیدند که آن‌ها یک رفتار مشخص یا یک اتفاق ساده را به کل رابطه تعمیم می‌دهند. مثلاً می‌گفتند:«امروز به من بی‌توجهی کرد»و در ذهن خود این را اینگونه تفسیر می‌کردند که:«پس این آدم اصلاً به من اهمیت نمی‌دهد.»یا مثلاً می‌گفتند:«کاری را که به او سپرده بودم، انجام نداد»و این در ذهن یک فرد کمال‌گرا به این فکر تبدیل می‌شود که:«من هیچ‌وقت نمی‌توانم روی این آدم حساب کنم.»وقتی کسی به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند روی فردی حساب کند، چه احساس بدی پیدا می‌کند و چقدر حالش بد می‌شود؛ در حالی که ممکن است فقط یک کار ساده، مثل فراموش کردنِ یک لیست خرید، اتفاق افتاده باشد.در واقع وقتی از یک اتفاق مشخص، کل رابطه را زیر سؤال می‌بریم، هم برای خودمان اضطراب و تنش ایجاد می‌کنیم و هم این حس را تقویت می‌کنیم که طرف مقابل مستحق سرزنش است.
همه آدم‌ها اشتباه می‌کنند!
حالا معنای همه این حرف‌ها چیست؟ آیا باید رفتار بد همسرمان را نادیده بگیریم و خیلی سریع او را ببخشیم؟ آیا نباید هیچ‌چیز را با او در میان بگذاریم؟نه، منظور این نیست. بخشیدن به معنای انکارکردن رفتار اشتباه یا سلب مسئولیت از طرف مقابل نیست. ما می‌توانیم کاملاً احساس خود را بیان کنیم و بگوییم: «عزیزم، کاری که انجام دادی من را ناراحت کرد و از تو انتظار دارم مسئولیت پیامدهای رفتارت را بپذیری.» اما درعین‌حال، لازم نیست در ذهنمان از طرف مقابل یک هیولا بسازیم و بگوییم:«تو آدم خودخواهی هستی و همیشه همین‌طور رفتار می‌کنی.»
شخصیت همسرتان را خوب ببینید
یکی از پرسش‌های مهمی که می‌توانیم هنگام بروز تعارض از خودمان بپرسیم تا درگیر کمالگرایی نشویم، این است: «آیا من فقط یک رفتار را قضاوت می‌کنم، یا بر اساس همان رفتار، درباره کل شخصیت طرف مقابلم نتیجه‌گیری و تفسیر می‌کنم؟» پرسش مهم‌تر این است: «آیا واقعاً می‌دانم او این کار را عمداً انجام داده، یا فقط حدس می‌زنم که نیتش منفی بوده است؟» چرا لازم است نگاهمان را تغییر دهیم؟ «چون چیزی که بخشیدن را برای ما دشوار می‌کند، همیشه خودِ اتفاق نیست؛ بلکه روایتی است که ذهن ما پس از آن اتفاق درباره‌اش می‌سازد. همین روایت می‌تواند احساسات ما را تحت‌تأثیر قرار دهد و ناراحتی، خشم و بی‌اعتمادی ما را بیشتر کند.»مطالب مشابه را از صفحهٔ زندگی خبرگزاری فارس دنبال کنید.#رابطه_زوجین#اشتباه#کمالگرایی
22:34 - 26 مرداد 1405
3 پاسخ
@Esteghlal2027 مرداد 1405در پاسخ به @missnaziriو@Iranehamdel