قوه قضائیه حواشی ونیز را بیپاسخ نگذاردمطالبهقوه قضائیه حواشی ونیز را بیپاسخ نگذارد
انتشار تصویر لاله مرزبان بر فراز کوهی از کولهپشتیهای صورتی در جشنواره ونیز ۲۰۲۶، خشم و انزجار عمومی را برانگیخته است. این کولهپشتیها یادآور پیکرهای پاک ۱۶۸ دانشآموز شهید میناب است که در حمله موشکی ارتش آمریکا به مدرسه «شجره طیبه» به شهادت رسیدند. اما آنچه این تصویر را به یک سند محکومیت تبدیل میکند، سکوت و بیاعتنایی این بازیگر به خون کودکان مظلوم این سرزمین در ازای دریافت جایزهای از دشمنان ایران است. اکنون پرسش اصلی این است: چرا تاکنون هیچ اقدام قاطع قضایی علیه این رفتار خیانتآمیز صورت نگرفته است؟ ضرورت برخورد قضایی بدون اغماض این افراد مطمئن هستند که از داخل ایران و مسئولین فعلی، کسی به آنها خرده نمیگیرد و بازخواست نمیشوند. پس از اظهارات مرزبان، اگرچه انتقادات تندی از سوی چهرههای رسانهای و روزنامه هایی مطرح شد، اما نبود پیامدهای عملی و بازدارنده، این پیام خطرناک را به همراه دارد که میتوان با خیال راحت به خون کودکان این سرزمین بیاعتنا بود و همچنان در سینمای ایران به فعالیت پرداخت. از سوی دیگر، شواهد نشان میدهد این اقدام یک عملیات سازمانیافته است. فیلم «مراقب» محصول مشترک ایران، آمریکا و آلمان است و محسن قرایی، کارگردان آن، پیشتر اعتراف کرده بود که فیلمنامه جعلی به مقامات ایران ارائه داده تا مجوز ساخت بگیرد. این یعنی فریبکاری از پیش طراحیشده با هدف تطمیع از خارج و فروش سابقه کاری به دشمن. حضور چهرههایی چون ریما رامینفر و فرهاد اصلانی در این پروژه، نشان میدهد که ما با یک جریان سازمانیافته و نه یک خطای فردی روبرو هستیم. خواستههای مشخص از دستگاه قضائیه با توجه به موارد فوق، ما امضاکنندگان این مطالبه، خواستار اقدام فوری و قاطع قوه قضائیه در قبال این خیانت هنری هستیم: ۱. برخورد قضایی با عوامل فیلم: برخورد قانونی و قاطع با لاله مرزبان، محسن قرایی و سایر عوامل فیلم «مراقب» به اتهام اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام و همکاری با رسانههای معاند. ۲. توقف فعالیتهای اقتصادی و هنری: توقیف اموال و داراییهای این افراد در داخل کشور و ممانعت از هرگونه فعالیت هنری و اقتصادی آنها در ایران. ۳. بررسی پرونده مجوز ساخت فیلم: بررسی دقیق چگونگی صدور مجوز ساخت فیلم «مراقب» با فیلمنامه جعلی و برخورد با مقصران این فریب بزرگ. ۴. ممانعت از بازگشت بدون محاکمه: جلوگیری از ورود این افراد به کشور مگر پس از محاکمه قانونی و پاسخگویی به افکار عمومی. سخن پایانی خون کودکان میناب، بهای دریافت جایزه از دشمنان این سرزمین نیست. کسانی که بر فراز کولهپشتیهای کودکان مظلوم میایستند و جایزه میگیرند، شایسته عنوان «هنرمند» نیستند. قوه قضائیه باید نشان دهد که هیچکس فراتر از قانون نیست و خیانت به وطن و بیحرمتی به خون شهدا، بیپاسخ نخواهد ماند. ما از دستگاه قضائیه مطالبه میکنیم: هرچه سریعتر، قاطعانه و بدون ملاحظه، با خائنان به این سرزمین برخورد کنید.
ریاست محترم قوه قضائیه جهت استحضار و صدور اوامر مقتضی
1000پیگیری از مسئول مربوطه10٬000پیگیری از عالی ترین مسئول
سومین جبههای که دشمن در آن شکست خورد
خیابانها در جنگهای سیاسی و نظامی، تنها محل درگیری نیستند؛ گاهی حضور مردم میتواند معادلات دشمن را برهم بزند؛ موضوعی که در تحولات اخیر ایران و تجربه ۲۸ مرداد نیز نمودهایی از آن دیده میشود.
گروه فارس پلاس: در کنار جنگ جنگ نظامی علیه کشورمان، خیابان سومین جبههای بود که دشمن برای ضربه به ایران روی آن حساب کرده بود؛ جبههای که حضور مردم، آن را از کار انداخت.از همان سحرگاه خبر شهادت رهبر شهید ایران به دست ارتش تروریستی آمریکا، بهطور چشمگیری از جامعه ایرانی با پوشش و گرایشهای سیاسی مختلف، به خیابانها آمدند و میادین اصلی در شهرهای مختلف را همچون یک سنگر در میدان جنگ حفظ کردند.
موضوع از این جهت اهمیت پیدا میکند که این حضور پُرشور در خیابان، دقیقاً مدتی کوتاه پس از اغتشاشات دیماه ـ که آقای شهید ایران آن را کودتا نامگذاری کردند ـ اتفاق افتاد. گویا ایرانیان با هوشمندی و هوشیاری بهصورت جمعی، پیشبینی کرده بودند که قرار است دشمن در کنار حمله نظامی، خیابانها را نیز با صدور فراخوان توسط مهرههای خود تسخیر کند.در واقع عموم مردم خطر راهاندازی ناآرامیهای خیابانی توسط سرویسهای اطلاعاتی آمریکا و اسرائیل را حس میکردند؛ خطری که به نظر میرسد همچنان وجود دارد و هنوز نغمههایی از سوی دشمن ـ مبنیبر ایجاد جنگ خیابانی در ایران ـ به گوش میرسد.بهطور مثال، اخیراً «یخیل لایتر» سفیر اسرائیل در آمریکا، در مصاحبهای با شبکه صهیونی اینترنشنال گفته: «باید به اقدامات آمریکا و اسرائیل علیه ایران، قیام مردم ناراضی ایران علیه حکومتشان نیز اضافه شود تا بتوانیم شاهد فروپاشی حکومت باشیم. ما میتوانیم زمینه قیام مردم را فراهم کنیم».
۳ MB
در حالی که رژیم اسرائیل و ایالات متحده آمریکا برای ایجاد جنگ داخلی در ایران برنامهریزی میکنند، بخش بزرگی از جامعه ایرانی نیز دست آنها را خوانده و به مدت ۲۰۰ شب در صحنه خیابان به خوبی ظاهر شدهاند؛ بهگونهای که برخی رسانههای اینترنتی خارج کشور، با عنوان «۲۰۰ شب علیه کودتا» به آن پرداختهاند.
اما در ماههای گذشته صداهایی در داخل کشور مبنیبر پایان دادن به تجمعات شبانه شده بود.این صداهای مشکوک در حالی به گوش میرسید که رهبر معظم انقلاب طی پیامهایی که منتشر کردهاند، در موارد متعددی به اهمیت حضور مردم در خیابانها اشاره کردهاند؛ حتی فرماندهان ارشد نظامی کشور همچون سردار سید مجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه نیز چند بار بهخاطر برگزاری این تجمعات، از مردم تشکر کرده بود.در این میان، حجتالاسلام سید علی خمینی، نیز طی سخنرانی در مراسم بزرگداشت رهبر شهید در حرم حضرت معصومه (س) در دفاع از حضور مردم در میادین و خیابانها، گفته بود: «ملت با فهم و تشخیص خود هنگامی که شرایط کشور را خطیر دید، به میدان آمد.امروز نیز بسیاری میپرسند آینده این حضور خیابانی چگونه خواهد بود؛ پاسخ روشن است، تا زمانی که رهبر معظم انقلاب حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای دستور دهند، این مردم در خیابانها و میدانها خواهند ماند و هر زمان که معظمٌله صلاح بدانند، همان مردم در عرصهای که تکلیف شود، حضور خواهند یافت».
البته اهمیت این موضوع یک بُعد تاریخی هم دارد که رسانهها خیلی کم به آن پرداختهاند و حتی در مدارس هم برای دانشآموزان تدریس نمیشود؛ مسألهای که در سال ۱۳۳۲، زمینه را برای اجرای کودتای آمریکاییها علیه دولت مصدق فراهم کرد.برای بررسی نقش مردم در تحولات سیاسی تاریخ معاصر ایران، یکی از مقاطع قابل توجه، وقایع ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ است؛ رخدادی که در جریان آن، دولت محمد مصدق با دخالت آمریکا سرنگون شد و خیابانهای تهران به یکی از اصلیترین صحنههای تحولات آن روز تبدیل شد.
یرواند آبراهامیان، مورخ ایرانیآمریکایی، در کتاب «کودتا» با اشاره به تحولات پس از ناکامی کودتای ۲۵ مرداد، توضیح میدهد که دولت مصدق برای بازگرداندن شرایط به وضعیت عادی، دستور تخلیه خیابانها و پایان تجمعات را صادر کرد؛ تصمیمی که به اعتقاد او، در ادامه فضای بیشتری برای فعالیت نیروهای سازمانیافته مخالف دولت فراهم کرد.آبراهامیان در کتاب «ایران بین دو انقلاب» نیز روایتی از تصمیم مصدق برای پایان دادن به تجمعات خیابانی ارائه کرده است. او مینویسد: «مصدق پس از گفتوگویی سرنوشتساز با سفیر آمریکا که وعده داده بود در صورت برقراری دوبار نظم و قانون، آمریکا به دولت مصدق کمک خواهد کرد، به ارتش فرمان داد تا خیابانها را از همه تظاهرکنندگان پاک سازند.جالب اینجاست که مصدق تلاش میکرد تا برای پراکنده کردن مردم که پشتیبانان اصلى او بودند، از ارتش، دشمن پیشین خود، استفاده کند. شگفتیآور نیست که ارتش از این فرصت براى سركوبِ خود مصدق استفاده کرد.در ٢٨ مرداد که تودهایها در نتیجه پشت کردن مصدق به آنها صحنه را ترک کرده بودند، زاهدی با فرماندهی ٣۵ تانک شرمن اقامتگاه نخستوزیر را محاصره و پس از نُه ساعت درگیرى، مصدق را بازداشت كرد.در تكميل اين اقدامات، شعبان «بیمخ» تظاهرات پُرسروصدایی به سوی بازار ترتیب داد». (ایران بین دو انقلاب، یرواند آبراهامیان، صص ۳۴۴ ـ ۲۴۵.)درواقع این روایت تاریخی، نقش تحولات خیابانی و حضور یا عدم حضور گروههای مختلف اجتماعی را در روند حوادث ۲۸ مرداد برجسته میکند؛ موضوعی که در بررسی چگونگی تغییر موازنه نیروها در آن روز اهمیت ویژهای دارد.
با دنبال کردن صفحه فارس پلاس، از بهروزترین تحلیلها در حوزه سیاست داخلی و خارجی باخبر شوید.
22:22 - 25 شهریور 1405
1 پاسخ
@Gonjeshk_darandeh14 ساعت پیشدر پاسخ به و