روایت از توافق مهم است
متن توافق مهم نیست، روایت از توافق مهم استاگر رفتار چند روز اخیر ترامپ را دنبال کرده باشید، احتمالا یک تناقض آشکار توجه شما را جلب کرده؛ یک روز از حمله نظامی میگوید، روز بعد از توافق، چیزی میان جنگ و صلح.این نوسان ظاهری اما شاید بیش از آنکه ناشی از تغییر واقعی شرایط باشد، تلاشی برای مدیریت یک مسئله مهمتر باشد: روایت شکست.ترامپ در موقعیتی قرار گرفته که نمیخواهد بپذیرد پس از هفتهها تنش، تهدید و درگیری، در نهایت به توافقی نزدیک شده که تفاوت بنیادینی با پیشنهادهای مطرحشده ایران در هفتههای قبل ندارد.
به همین دلیل او نیاز دارد داستان را طور دیگری تعریف کند. در روایت ترامپ، این آمریکا نیست که به نقطه آغاز بازگشته؛ بلکه این ایران است که زیر فشار نظامی مجبور به پذیرش توافق شده است. در این روایت، حملات نظامی ابزار موفقی بودهاند که طرف مقابل را وادار به عقبنشینی کردهاند. در این روایت، توافق نتیجه قدرت آمریکاست نه محدودیتهای آن.متن توافق هر چه باشد، ترامپ نمیخواهد منتقدانش بگویند راهبرد فشار حداکثری نتوانست ایران را ودار به عقبنشینی کند. نمیخواهد رسانهها بنویسند که پس از ماهها تهدید، در نهایت ناچار به پذیرش همان واقعیتهای پیشین شده است. نمیخواهد این تصویر شکل بگیرد که ادامه جنگ میتوانست هزینههای بیشتری برای آمریکا و متحدانش ایجاد کند و به همین دلیل مسیر توافق انتخاب شده است.به همین علت، نبرد اصلی این روزها نه در میدان نظامی بلکه در میدان روایت جریان دارد. هر طرف تلاش میکند داستان پایان جنگ را به نام خود ثبت کند.شاید به همین دلیل باشد که حجم اظهارنظرها، مصاحبهها و پیامهای رسانهای ترامپ درباره «پیروزی»، «موفقیت فشارها» و «توافقی که به ایران تحمیل شد» از خود توافق مهمتر به نظر میرسد.گاهی در سیاست، مهمترین نبرد نه بر سر آن چیزی است که رخ داده؛ بلکه بر سر این است که مردم آن را چگونه به یاد خواهند آورد. این طوری میتوان یک عقبنشینی یا حتی یک بنبست، در حافظه عمومی به عنوان موفقیت ثبت شود، نه شکست.
11:05 - 23 خرداد 1405