جناب مهدیزاده، دیدگاه شما دربارهی "وجود روح انتقاد در DNA هنر" بسیار مترقی و درست است؛ به ویژه در هنر کاریکاتور که آیینهی تمامنمای کاستیهاست. اما اجازه دهید به عنوان جمعی از فعالانِ مستقلِ هنرهای تجسمی، زاویهی دیگری را بگشاییم: آیا مأموریت هنر، تنها "نقدِ تاریکی" است یا "افروختنِ نور"؟ما در مجموعهی FioreFrame به این نتیجه رسیدیم که اگر نقد (کاریکاتور) "پادزهر" جامعه است، هنرِ آفرینشگر، "غذای" جامعه است. ما به جای آنکه منتظر بمانیم تا دولت بودجه دهد یا قیمت ارز ثابت شود تا بتوانیم در دوسالانهها شرکت کنیم، مدلی را طراحی کردهایم که در آن: ۱. هنر، کالای لوکس نیست؛ جریان زندگی است. ما با الهام از "هندسهی کیهانی" و الگوهای طبیعت، هنر را به خانههای مردم و دستان صنعتگرانِ هنرمند بردهایم. ۲. اقتصادِ هنر، دستوری نیست؛ جوششی است. شبکهای ساختهایم که در آن هنرمند برای معیشتش نیازی به ردیف بودجهی وزارتخانه ندارد، بلکه از طریق خلق ارزش واقعی و اتصال به چرخهی جهانی (حتی با وجود تحریمها)، روی پای خود ایستاده است.آقای مدیرکل! شما فرمودید "دولت باید تصدیگری را کنار بگذارد". ما زندهترین سندِ این ادعا هستیم. ما تصدیگری نمیخواهیم، ما حتی حمایت مالی هم نمیخواهیم. ما فقط دعوتتان میکنیم تا ببینید چگونه میتوان با تغییرِ پارادایم از "هنرِ جشنوارهای" به "هنرِ کاربردی و معناگرا"، هم چالشهای اقتصادی هنرمندان را حل کرد و هم روحِ امید را (که از نقدِ صرف برنمیآید) به جامعه تزریق کرد. FioreFrame یک پروژه نیست؛ یک پیشنهادِ عملیاتی برای آیندهی هنرهای تجسمی ایران است که در آن "زیبایی"، نانآورِ سفرهی هنرمند است.
16:48 - 4 آذر 1404
76 بازدید