خوش به حالت بچه هات پول دارند از بوفه خرید کنند.
بچهها چطور در بوفه مدرسه ورشکست میشوند؟!
بوفه مدرسه را ممنوع کنیم یا دست بچهها را برای خرید باز بگذاریم؟ هر دو راه میتواند دردسرساز شود؛ یکی ولع و پنهانکاری میسازد و دیگری ولخرجی و بیبرنامگی.
گروه زندگی: با بازگشایی مدارس، پرونده یک چالش قدیمی برای خانوادهها دوباره باز میشود؛ رقابت نابرابرِ لقمههای خانگی با خوراکیهای بوفه! خیلی وقتها بچهها نهتنها لقمههایشان را دستنخورده برمیگردانند، بلکه تمام پولتوجیبی هفته را هم در همان یکیدو روز اول خرج میکنند.اینجاست که خیلی از پدر و مادرها در یک دوراهی گیر میافتند،چه کار کنیم که بچهها نه آنقدر افراطی از بوفه خرید کنند که هم خرج روی دستمان بگذارند و هم لقمههای سالم خانگی از چشمشان بیفتد، و نه آنقدر محروم بمانند که با حسرت به خوراکیهای بوفه و دست همکلاسیها نگاه کنند؟ اصلاً چطور میتوانیم این افراط و تفریط را کنار بگذاریم و از دل همین چالشِ بهظاهر ساده، یک فرصت تربیتی بسازیم؟
وقتی ممنوعیت، ولع بوفه را بیشتر میکند
وقتی صحبت از بوفه مدرسه میشود، معمولاً والدین در یکی از دو تلهی افراط یا تفریط میافتند. گروه اول، بیشتر به بهانه حفظ سلامتی کودک یا وسواس روی تغذیه، بوفه را یک «منطقه ممنوعه» میدانند و اصرار دارند فرزندشان تمام خوراکیهای زنگ تفریح را فقط از خانه ببرد. این ممنوعیتِ مطلق، معمولاً نتیجه عکس میدهد؛ ولع کودک را به خوراکیهای بوفه بیشتر میکند و گاهی کار به پنهانکاری، برداشتن پول بدون اجازه یا حتی درخواست خوراکی از دوستان و همکلاسیها کشیده میشود.در مقابل، گروه دوم والدینی قرار دارند که از آنور بام میافتند. آنها به بهانه اینکه «بچه است و گناه دارد» یا «هرچه دلش میخواهد باید بخورد»، کودک را کاملاً آزاد میگذارند تا هر از بوفه خرید کند؛ یا حتی گاهی بخاطر مشغلههایی که دارند تمام بارِ تغذیه زنگ تفریح را روی دوش بوفه مدرسه میاندازند! این آزادی بیحدومرز، نهتنها به اقتصاد خانواده لطمه وارد میکند، بلکه مانع بزرگی برای یادگیریِ مهارت خویشتنداری و درک ارزش پول در کودکان است.
قانون «روزِ بوفه» را وضع کنید
برای رسیدن به این تعادل، بهترین کار توافق روی یک قانون روشن و عملی است. با فرزندتان بنشینید و روزهای مشخصی را به عنوان «روز بوفه» تعیین کنید. مثلاً توافق کنید که دوشنبهها و چهارشنبهها روزِ خرید از مدرسه است و روزهای دیگر، زنگ تفریح متعلق به لقمههای خانگی است. با این کار، هم هیجان و استقلال او برای خرید کردن به رسمیت شناخته شده و حسرتی در دلش نمیماند، و هم یاد میگیرد که قرار نیست هر روز به هر خواستهای که دارد برسد.
ترمز دستیِ بچهها در برابر وسوسههای بوفه
بیایید واقعبین باشیم؛ گاهی خریدهای افراطی و هیجانی از بوفه مدرسه، اصلاً تقصیر بچهها نیست. زنگ تفریح که میخورد، قفسههای پر از خوراکیهای خوشرنگولعاب و جذاب، هر کودکی را وسوسه میکند و مقاومت در برابر این ویترین هوسانگیز برای آنها اصلاً کار راحتی نیست.در واقع، این ما والدین هستیم که باید به کمک آنها بیاییم. ما نمیتوانیم بوفه را از مدرسه حذف کنیم، اما میتوانیم با «نحوهِ پولتوجیبی دادنمان» قدرت مقاومت و خویشتنداری را در فرزندمان تقویت کنیم. پولتوجیبی مهمترین ابزار ما برای آموزش مدیریت مالی است، اما به شرط اینکه شیوه پرداخت آن باید حتماً متناسب با سن کودک باشد تا شبیه یک ترمز دستیِ بهموقع عمل کند و مانع ولخرجیهای هیجانی شود.برای دانشآموزان کلاس اول تا سوم، مفهومِ یک هفته و برنامهریزی بلندمدت هنوز خیلی ملموس نیست. برای این گروه سنی، پولتوجیبی باید بهصورت روزانه پرداخت شود. اما از کلاس چهارم به بعد، زمانِ تمرینِ بودجهبندی است و پولتوجیبی باید هفتگی داده شود تا کودک یاد بگیرد منابع مالیاش را برای چند روز مدیریت کند.
ناجی همیشگی جیب بچهها نباشید!
حالا فرض کنید به فرزند کلاس پنجمیتان پولِ یک هفته را دادهاید، اما او همان روز دوشنبه تمام پولش را در بوفه خرج میکند و سهشنبه با جیب خالی سراغتان میآید. اینجا دقیقاً همان بزنگاه تربیتی است!اگر دلتان بسوزد و دوباره به او پول بدهید، تمام فرصت آموزشِ مسئولیتپذیری را از بین بردهاید. در این شرایط نباید پول اضافه بدهید تا کودک پیامد طبیعیِ تصمیمش را تجربه کند. اما در عین حال، نباید او را گرسنه بگذارید. با مهربانی و قاطعیت به او بگویید: «میدونم دوست داشتی امروز هم از بوفه خرید کنی، اما بودجه این هفتهات تموم شده. در عوض امروز برات یک لقمه خوشمزه گذاشتم تا زنگ تفریح گرسنه نمونی.» این رفتار به کودک میآموزد که اشتباهات مالیاش جبرانکننده بیرونی مثل پولِ اضافه پدر و مادر ندارد.#بوفه_مدرسه #پول_توجیبی #تربیت_کودک #تغذیه_دانش_آموزان #تربیت_مالی #مدرسه #والدین #لقمه_خانگی #فرزندپروری #مهارت_زندگی
23:02 - 21 شهریور 1405
3 پاسخ
@Gonjeshk_darandeh3 روز پیشدر پاسخ به وقوه قضائیه حواشی ونیز را بیپاسخ نگذاردمطالبهقوه قضائیه حواشی ونیز را بیپاسخ نگذارد
انتشار تصویر لاله مرزبان بر فراز کوهی از کولهپشتیهای صورتی در جشنواره ونیز ۲۰۲۶، خشم و انزجار عمومی را برانگیخته است. این کولهپشتیها یادآور پیکرهای پاک ۱۶۸ دانشآموز شهید میناب است که در حمله موشکی ارتش آمریکا به مدرسه «شجره طیبه» به شهادت رسیدند. اما آنچه این تصویر را به یک سند محکومیت تبدیل میکند، سکوت و بیاعتنایی این بازیگر به خون کودکان مظلوم این سرزمین در ازای دریافت جایزهای از دشمنان ایران است. اکنون پرسش اصلی این است: چرا تاکنون هیچ اقدام قاطع قضایی علیه این رفتار خیانتآمیز صورت نگرفته است؟ ضرورت برخورد قضایی بدون اغماض این افراد مطمئن هستند که از داخل ایران و مسئولین فعلی، کسی به آنها خرده نمیگیرد و بازخواست نمیشوند. پس از اظهارات مرزبان، اگرچه انتقادات تندی از سوی چهرههای رسانهای و روزنامه هایی مطرح شد، اما نبود پیامدهای عملی و بازدارنده، این پیام خطرناک را به همراه دارد که میتوان با خیال راحت به خون کودکان این سرزمین بیاعتنا بود و همچنان در سینمای ایران به فعالیت پرداخت. از سوی دیگر، شواهد نشان میدهد این اقدام یک عملیات سازمانیافته است. فیلم «مراقب» محصول مشترک ایران، آمریکا و آلمان است و محسن قرایی، کارگردان آن، پیشتر اعتراف کرده بود که فیلمنامه جعلی به مقامات ایران ارائه داده تا مجوز ساخت بگیرد. این یعنی فریبکاری از پیش طراحیشده با هدف تطمیع از خارج و فروش سابقه کاری به دشمن. حضور چهرههایی چون ریما رامینفر و فرهاد اصلانی در این پروژه، نشان میدهد که ما با یک جریان سازمانیافته و نه یک خطای فردی روبرو هستیم. خواستههای مشخص از دستگاه قضائیه با توجه به موارد فوق، ما امضاکنندگان این مطالبه، خواستار اقدام فوری و قاطع قوه قضائیه در قبال این خیانت هنری هستیم: ۱. برخورد قضایی با عوامل فیلم: برخورد قانونی و قاطع با لاله مرزبان، محسن قرایی و سایر عوامل فیلم «مراقب» به اتهام اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام و همکاری با رسانههای معاند. ۲. توقف فعالیتهای اقتصادی و هنری: توقیف اموال و داراییهای این افراد در داخل کشور و ممانعت از هرگونه فعالیت هنری و اقتصادی آنها در ایران. ۳. بررسی پرونده مجوز ساخت فیلم: بررسی دقیق چگونگی صدور مجوز ساخت فیلم «مراقب» با فیلمنامه جعلی و برخورد با مقصران این فریب بزرگ. ۴. ممانعت از بازگشت بدون محاکمه: جلوگیری از ورود این افراد به کشور مگر پس از محاکمه قانونی و پاسخگویی به افکار عمومی. سخن پایانی خون کودکان میناب، بهای دریافت جایزه از دشمنان این سرزمین نیست. کسانی که بر فراز کولهپشتیهای کودکان مظلوم میایستند و جایزه میگیرند، شایسته عنوان «هنرمند» نیستند. قوه قضائیه باید نشان دهد که هیچکس فراتر از قانون نیست و خیانت به وطن و بیحرمتی به خون شهدا، بیپاسخ نخواهد ماند. ما از دستگاه قضائیه مطالبه میکنیم: هرچه سریعتر، قاطعانه و بدون ملاحظه، با خائنان به این سرزمین برخورد کنید.
ریاست محترم قوه قضائیه جهت استحضار و صدور اوامر مقتضی
1000پیگیری از مسئول مربوطه10٬000پیگیری از عالی ترین مسئول