قدرت یعنی اینماشین چمن زنی میلیون ها دلار را دود کرد هوا
شکار «چشم عقاب» در قلب عربستان توسط ایران
تصاویر تازه منتشرشده از انهدام هواپیمای آواکس E-3 Sentry در پایگاه شاهزاده سلطان نشان میدهد ایران چگونه با عبور از شبکه چندلایه دفاعی الخرج، یکی از مهمترین گرههای کشف، هشدار و هدایت عملیات هوایی آمریکا را در قلب عربستان از مدار خارج کرد.
به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری فارس، شبکه آمریکایی «سیبیاس» طی ساعات گذشته تصاویر جدیدی از خسارات حملات موشکی و پهپادی ایران به مواضع نظامی آمریکا در غرب آسیا منتشر کرد؛ تصاویری که برای نخستینبار نمایی نزدیک از لاشه هواپیمای هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد «E-3 سنتری» در پایگاه شاهزاده سلطان عربستان ارائه میدهد.در این تصاویر، بخش عقبی هواپیمای چهارموتوره E-3 مستقیماً هدف قرار گرفته، دم آن از بدنه سوخته جدا شده و مجموعه رادار چرخان نصبشده بر فراز بدنه نیز از بین رفته است.این تصاویر را نظامیان آمریکایی با شرط محفوظ ماندن هویتشان در اختیار سیبیاس قرار دادهاند. یکی از این نظامیان با اعتراف به گستردگی خسارات گفته است واقعیت آسیبهای واردشده به پایگاههای آمریکا آنگونه که باید به افکار عمومی این کشور منتقل نشده است.تصاویر جدید تنها نتیجه نهایی حمله را نشان میدهند، اما بررسی روایت موجود از طراحی عملیات آشکار میکند که انهدام آواکس آمریکایی حاصل یک اصابت اتفاقی نبود؛ بلکه نتیجه شناسایی هدف، بررسی الگوی فعالیت پایگاه، انتخاب پنجره مناسب و طراحی مسیرهای اصلی و فریبنده برای عبور از شبکه دفاعی دشمن بود.
خانه آواکس در قلب عربستانخانه عملیاتی این پرنده، پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در منطقه الخرج و در جنوب ریاض بود؛ پایگاهی که یکی از مهمترین مراکز استقرار و پشتیبانی نیروی هوایی آمریکا در منطقه به شمار میرود.موقعیت جغرافیایی پایگاه در عمق شبهجزیره عربستان، فاصله آن از مرزهای ایران و حضور مجموعهای از رادارها، سامانههای پدافندی و هواگردهای رزمی، این تصور را در فرماندهان آمریکایی ایجاد کرده بود که الخرج میتواند منطقهای امن برای نگهداری هواگردهای راهبردی باشد.پوشش دفاعی این پایگاه فقط به سامانههای زمینپایه محدود نبود. آتشبارهای پاتریوت، رادارهای هشدار زودهنگام و گشتهای رزمی جنگندهها، لایههای اصلی دفاع هوایی منطقه را تشکیل میدادند و بالگردهای رزمی و یگانهای زمینی نیز مسئولیت حفاظت از حریم نزدیک و پیرامون پایگاه را بر عهده داشتند.
پیش از آغاز جنگ، تصاویر ماهوارهای نشان داده بود دستکم ۴۳ هواگرد نظامی در پایگاه شاهزاده سلطان مستقر شدهاند. در میان آنها ۱۳ فروند هواپیمای سوخترسان «KC-135» و ۶ فروند آواکس «E-3 سنتری» دیده میشد.این تجمع، الخرج را به یکی از مراکز اصلی پشتیبانی از عملیات هوایی آمریکا تبدیل کرده بود؛ اما همزمان یک آسیبپذیری مهم به وجود میآورد. هواپیماهای آواکس و سوخترسان بهدلیل ابعاد بزرگ، امکان استقرار در بسیاری از آشیانههای معمول را ندارند و غالباً در نقاط مشخص و فضای باز پایگاه متوقف میشوند.به همین دلیل، اگر مهمات مهاجم میتوانستند از سد لایههای دفاعی عبور کنند، مجموعهای از ارزشمندترین داراییهای هوایی آمریکا در برابر آنها قرار میگرفت.
۱ MB
مسئله فقط عبور از پاتریوت نبوددر سوی دیگر میدان، گروهی از مهندسان، طراحان عملیات و کاربران پهپادی مشغول حل یک مسئله پیچیده بودند: چگونه میتوان از شبکهای عبور کرد که همزمان توسط رادارهای زمینی، سامانههای پدافندی، هواپیماهای هشدار زودهنگام و جنگندههای گشتی محافظت میشود؟یکی از ابزارهای در اختیار ایران، پهپاد «شاهد ۱۳۶» بود؛ پرندهای نسبتاً کوچک که قابلیت پرواز در ارتفاع پایین و پیمودن مسیرهای از پیش برنامهریزیشده و غیرمستقیم را دارد.
مزیت چنین پهپادی فقط در برد آن خلاصه نمیشود. امکان نزدیکشدن به منطقه هدف از محورهای غیرمنتظره، سطح مقطع راداری محدود و هزینه بهمراتب کمتر نسبت به موشکهای رهگیر، شاهد ۱۳۶ را به ابزاری مناسب برای درگیر کردن و فرسایش شبکه پدافندی تبدیل میکند.البته چالش عملیات الخرج فقط عبور از پاتریوت نبود. گشتهای هوایی دشمن میتوانستند پرندههای مهاجم را پیش از ورود به منطقه هدف کشف و منهدم کنند. افزون بر آن، آواکسها با پوشش راداری گسترده خود میتوانستند اطلاعات مربوط به مسیر پرواز اهداف را در اختیار جنگندهها و مراکز فرماندهی قرار دهند.ازاینرو، پیش از طراحی مسیر حمله، باید الگوی فعالیت همین «چشم پرنده» شناسایی میشد.
زیرنظر گرفتن چشم دشمنبراساس روایت موجود از طراحی عملیات، تیم مأموریت ساعتها الگوی پرواز آواکس مستقر در الخرج را بررسی کرد. این هواپیما از پایگاه شاهزاده سلطان برمیخاست، برای چند ساعت در مسیر نسبتاً مشخصی مأموریت انجام میداد و سپس برای سوختگیری، تعویض خدمه یا انجام امور فنی به همان پایگاه بازمیگشت.هدف از بررسی این الگو، درگیری با آواکس در آسمان نبود؛ بلکه شناسایی زمانی بود که هواپیما پس از پایان مأموریت در نقطهای مشخص از پایگاه توقف میکرد و امکان انتقال سریع آن وجود نداشت.هواپیمای E-3 بهدلیل ابعاد بزرگ بدنه، طول بالها و صفحه رادار نصبشده بر فراز آن، هدفی نیست که بتوان بهآسانی میان نقاط مختلف پایگاه جابهجا یا در هر آشیانهای پنهان کرد. بنابراین، محل توقف و چرخه پروازی آن میتوانست به یکی از مؤلفههای محاسبات هدفگیری تبدیل شود.پنجره عملیات زمانی شکل میگرفت که آواکس به پایگاه بازگشته و روی زمین قرار داشت، اما شبکه پروازی دشمن همچنان درگیر مأموریتهای جاری بود. این پنجره محدود بود و هر تأخیر میتوانست به جابهجایی هدف یا افزایش آمادگی پدافند منجر شود.
نبرد مسیرها پیش از رسیدن به هدفبرای رسیدن به الخرج، انتخاب کوتاهترین مسیر الزاماً بهترین گزینه نبود. مسیر مستقیم، پهپادها را از مناطقی عبور میداد که تراکم راداری و پدافندی بیشتری داشتند و امکان کشف زودهنگام را افزایش میدادند.ازاینرو، مسیرهای پروازی بهگونهای طراحی شدند که پرندهها از محورهای غیرمستقیم به منطقه نزدیک شوند، از عوارض زمین برای کاهش احتمال کشف بهره بگیرند و شبکه دفاعی را درباره جهت اصلی حمله دچار ابهام کنند.همزمان مسیرهای فریب نیز فعال شدند. هدف این بود که نمایشگر رادارهای دشمن با اهدافی از چند جهت روبهرو شود و سامانه فرماندهی ناچار باشد در زمانی محدود، تهدیدها را شناسایی، طبقهبندی و برای درگیری با آنها سلاح تخصیص دهد.
هر هدف فریبنده میتوانست بخشی از ظرفیت کشف، رهگیری یا مهمات پدافندی را به خود مشغول کند. در چنین شرایطی، مسئله فقط تعداد پهپادها نیست؛ بلکه زاویه ورود، زمان رسیدن، ارتفاع پرواز و همزمانی حضور اهداف در برابر شبکه دفاعی اهمیت پیدا میکند.با نزدیکشدن به ساعت عملیات، حضور گشتهای هوایی دشمن مانع تازهای ایجاد کرد. ادامه مأموریت با خطر کشف پهپادها همراه بود، اما تأخیر بیشتر نیز میتوانست پنجره زمانی را از بین ببرد.در این لحظه، اتاق کنترل تصمیم گرفت ریسک را بپذیرد. با تلاش کادر پرواز و تکنسینهای فنی، پهپادها یکی پس از دیگری از سکوهای خود برخاستند و مسیرهای اصلی و فریبنده بهطور همزمان فعال شدند.
لحظه عبور از شبکه دفاعیحساسترین مرحله عملیات، پرواز چندساعته در میان پوشش رادارهای زمینی و هوایی دشمن بود. پهپادها باید بدون انحراف از مسیر، در پنجرهای مشخص به محدوده هدف میرسیدند. تغییر شرایط جوی، خطای ناوبری یا کشف زودهنگام میتوانست کل طراحی عملیات را مختل کند.پس از اجرای حمله، نخستین گزارشها ضدونقیض بود و امکان تأیید قطعی سرنوشت هدف اصلی وجود نداشت. اما انتشار تصاویر اولیه نشان داد دستکم یک فروند هواپیمای E-3 سنتری در پایگاه منهدم شده و تعدادی از هواپیماهای سوخترسان نیز آسیب دیدهاند.اکنون تصاویر تازه سیبیاس، نتیجه عملیات را با وضوح بیشتری نشان میدهد: ضربه به بخش عقبی آواکس، دم هواپیما را از بدنه جدا کرده و قسمت مربوط به استقرار رادار را بهشدت سوزانده است.هنوز بهصورت رسمی مشخص نشده که مهمات اصابتکننده به E-3 چه نوع موشک یا پهپادی بوده است، اما یک واقعیت قابل انکار نیست؛ دستکم یکی از پرندههای مهاجم از مجموعه لایههای کشف و درگیری عبور کرده و خود را با دقت به محل توقف یکی از ارزشمندترین هواگردهای آمریکا رسانده است.
هدف یک هواپیما نبود؛ یک شبکه بودهواپیمای آواکس E-3 سنتری فقط یک هواپیمای شناسایی نیست. این پرنده با برخورداری از رادار چرخان، تجهیزات ارتباطی و سامانههای پردازش اطلاعات، یکی از گرههای اصلی فرماندهی و کنترل هوایی آمریکا محسوب میشود.آواکس میتواند اهداف هوایی را کشف و رهگیری کند، تصویر مشترکی از میدان نبرد بسازد، درباره تهدیدهای ورودی هشدار دهد و جنگندهها را برای رهگیری یا حمله هدایت کند. در عمل، این هواپیما چشم و بخشی از مغز شبکه هوایی دشمن است.انهدام هواپیمای E-3 به معنای حذف همزمان یک رادار پرنده، مرکز پردازش اطلاعات، ایستگاه ارتباطی و قرارگاه فرماندهی هوابرد است. جایگزینی چنین هواگردی نیز برخلاف یک پهپاد یا جنگنده معمولی، در کوتاهمدت امکانپذیر نیست.
آسیبدیدن هواپیماهای سوخترسان در همان پایگاه، بعد دیگری از عملیات را آشکار میکند. آواکس قدرت دید شبکه هوایی را تأمین میکند و سوخترسانها به جنگندهها امکان میدهند در فاصله بیشتر و برای مدت طولانیتری عملیات کنند.در نتیجه، هدف قرار گرفتن این دو دسته هواگرد، ضربه به زیرساختی بود که قدرت رزمی جنگندههای آمریکایی بر آن استوار است. ایران بهجای ورود به نبردی پرهزینه با تکتک جنگندهها، گرههایی را هدف قرار داد که کارایی کل شبکه هوایی دشمن به آنها وابسته بود.
پایان تصور «عمق امن»پیام راهبردی عملیات الخرج از انهدام یک فروند آواکس فراتر میرود. آمریکا بخشی از داراییهای ارزشمند خود را از پایگاههای نزدیک ایران به عمق عربستان منتقل کرده بود تا فاصله بیشتر، زمان هشدار طولانیتر و لایههای دفاعی گستردهتر، امنیت آنها را تضمین کند.اما رسیدن پرندههای ایرانی به پایگاه شاهزاده سلطان نشان داد در برابر ترکیب برد، دقت، شناسایی اطلاعاتی، مسیرهای پیچیده و فریب عملیاتی، فاصله جغرافیایی الزاماً به معنای مصونیت نیست.
عملیات الخرج توان ایران برای شناسایی نقاط حساس شبکه دشمن، رصد الگوی فعالیت یک هدف راهبردی، طراحی مأموریت دوربرد و رساندن مهمات به نقطهای در قلب عربستان را به نمایش گذاشت.آنچه در الخرج از میان رفت، فقط یک هواپیمای گرانقیمت نبود؛ تصور آمریکا از وجود «عمق امن» در منطقه نیز هدف قرار گرفت. چشمی که قرار بود حرکت پرندههای ایرانی را از صدها کیلومتر دورتر کشف کند و جنگندههای دشمن را برای مقابله با آنها هدایت کند، سرانجام روی زمین و در یکی از محافظتشدهترین پایگاههای منطقه خاموش شد.
پایان پیام/
07:44 - 25 شهریور 1405
11 پاسخ
@poyan13694 ساعت پیش🔻بعضی تجهیزات رو هرزمان فرصت دست داد باید زد. حتی اگر آمریکا پاسخ بدهدمهمترین اش همین آواکس ها و هواپیماهای جنگ الکترونیک و فرماندهی اتد
@jafari13604 ساعت پیشدر پاسخ بهبا اینکه این اقدامی بی نظیر بود ولی انتشار چند عکس از یک خبر سوخته و تاریخ گذشته ارزش خبری چندانی نداره... من یک لحظه فکر کردم دوباره موفق شدیم یه آواکس رو هدف قرار بدیم ولی خبر فقط مربوط انتشار چند عکس بود
@ommateemam4 ساعت پیشدر پاسخ بهسوره مبارکه الأنفال آیه ۱۷فَلَم تَقتُلوهُم وَلٰكِنَّ اللَّهَ قَتَلَهُم ۚ وَما رَمَيتَ إِذ رَمَيتَ وَلٰكِنَّ اللَّهَ رَمىٰ ۚ وَلِيُبلِيَ المُؤمِنينَ مِنهُ بَلاءً حَسَنًا ۚ إِنَّ اللَّهَ سَميعٌ عَليمٌاین شما نبودید که آنها را کشتید؛ بلکه خداوند آنها را کشت! و این تو نبودی (ای پیامبر که خاک و سنگ به …نمایش بیشتر
@user1783289587184 ساعت پیشدر پاسخ بهمطالبهپیادهروها را به مردم بازگردانید؛ ایمنی شهروندان را تضمین کنید
گسترش ساختوساز در شهر، پیادهروهای بسیاری را به محل استقرار کارگاههای ساختمانی تبدیل کرده است. در برخی پروژهها پیادهرو کاملاً مسدود شده و در برخی دیگر، مسیر عبور عابران بسیار باریک، ناهموار و ناایمن است و مردم ناچارند برای عبور وارد خیابان شوند. این مشکل فقط مربوط به خیابانهای پرتردد نیست و در بسیاری از محلههای شهر نیز دیده میشود؛ در حالی که کودکان، سالمندان، افراد دارای معلولیت، استفادهکنندگان از ویلچر و والدین همراه کالسکه، بیش از دیگران در معرض خطر قرار دارند. پیادهرو متعلق به مردم است و ساختوساز نباید حق عبور ایمن شهروندان را از بین ببرد. اگر پروژهای ناچار به اشغال پیادهرو است، باید پیش از آن مسیر جایگزین ایمن، هموار، پیوسته و قابل دسترس ایجاد شود و حداقل عرض مفید آن طبق ضوابط فنی مشخص و در تمام طول مسیر حفظ شود. از سوی دیگر، صرف نصب یک گونی یا پوشش ظاهری در اطراف ساختمان، ایمنی ایجاد نمیکند. پروژهها باید متناسب با میزان خطر، به حصار و تجهیزات حفاظتی استاندارد و مقاوم، توری ایمنی و سایر تجهیزات لازم برای جلوگیری از سقوط مصالح و ابزار مجهز شوند و سلامت این تجهیزات در طول پروژه نیز کنترل شود. مسیر عبور عابران و محدوده خطر باید در ساعات تاریکی نیز روشنایی و علامتگذاری مناسب داشته باشد. شهرداری نباید فقط هنگام صدور مجوز نظارت کند؛ بلکه باید بازرسیهای دورهای و سرزده داشته باشد و در صورت وجود خطر جدی، پروژه را تا رفع خطر متوقف کند. همچنین شهروندان باید بتوانند پروژههای ساختمانی ناایمن را بهسادگی گزارش کنند و نتیجه رسیدگی به گزارش خود را پیگیری کنند. مطالبه ما از شهرداری میخواهیم: * اشغال پیادهرو را مشروط به تأمین مسیر جایگزین ایمن و استاندارد کند. * استفاده از گونی و پوششهای غیرمقاوم را بهعنوان حفاظ ایمنی کافی نپذیرد. * استفاده از حفاظ، توری و تجهیزات استاندارد برای جلوگیری از سقوط مصالح را الزامی کند. * حداقل عرض مسیر عبور و الزامات مناسبسازی برای افراد دارای معلولیت را رعایت و کنترل کند. * روشنایی و علامتگذاری شبانه مسیرهای موقت را الزامی کند. * بازرسی مستمر از پروژهها داشته باشد و پروژههای خطرناک را تا رفع نقص متوقف کند. * سامانهای مؤثر برای گزارش پروژههای ساختمانی ناایمن و پیگیری نتیجه آن ایجاد کند. ساختوساز برای توسعه شهر ضروری است؛ اما امنیت شهروندان نباید هزینه آن باشد. پیادهروها را به مردم بازگردانید و ساختوساز ایمن را تضمین کنید.
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
@rahmani14033 ساعت پیشدر پاسخ بهبه نظر من ارزش این عملیات عمدتا در "نتیجه" نیست، بلکه در طراحی است. عبور از لایههای پاتریوت، فریب رادارهای هشدار زودهنگام نشاندهنده رسیدن ایران به سطح بالایی از جنگ الکترونیک و عملیات ترکیبی است.این یک پیروزی ریاضیاتی و مهندسی بود که ثابت کرد اراده و خلاقیت، بر گرانترین تجهیزات دنیا غلبه میکند.
@Gonjeshk_darandeh3 ساعت پیشدر پاسخ به وقوه قضائیه حواشی ونیز را بیپاسخ نگذاردمطالبهقوه قضائیه حواشی ونیز را بیپاسخ نگذارد
انتشار تصویر لاله مرزبان بر فراز کوهی از کولهپشتیهای صورتی در جشنواره ونیز ۲۰۲۶، خشم و انزجار عمومی را برانگیخته است. این کولهپشتیها یادآور پیکرهای پاک ۱۶۸ دانشآموز شهید میناب است که در حمله موشکی ارتش آمریکا به مدرسه «شجره طیبه» به شهادت رسیدند. اما آنچه این تصویر را به یک سند محکومیت تبدیل میکند، سکوت و بیاعتنایی این بازیگر به خون کودکان مظلوم این سرزمین در ازای دریافت جایزهای از دشمنان ایران است. اکنون پرسش اصلی این است: چرا تاکنون هیچ اقدام قاطع قضایی علیه این رفتار خیانتآمیز صورت نگرفته است؟ ضرورت برخورد قضایی بدون اغماض این افراد مطمئن هستند که از داخل ایران و مسئولین فعلی، کسی به آنها خرده نمیگیرد و بازخواست نمیشوند. پس از اظهارات مرزبان، اگرچه انتقادات تندی از سوی چهرههای رسانهای و روزنامه هایی مطرح شد، اما نبود پیامدهای عملی و بازدارنده، این پیام خطرناک را به همراه دارد که میتوان با خیال راحت به خون کودکان این سرزمین بیاعتنا بود و همچنان در سینمای ایران به فعالیت پرداخت. از سوی دیگر، شواهد نشان میدهد این اقدام یک عملیات سازمانیافته است. فیلم «مراقب» محصول مشترک ایران، آمریکا و آلمان است و محسن قرایی، کارگردان آن، پیشتر اعتراف کرده بود که فیلمنامه جعلی به مقامات ایران ارائه داده تا مجوز ساخت بگیرد. این یعنی فریبکاری از پیش طراحیشده با هدف تطمیع از خارج و فروش سابقه کاری به دشمن. حضور چهرههایی چون ریما رامینفر و فرهاد اصلانی در این پروژه، نشان میدهد که ما با یک جریان سازمانیافته و نه یک خطای فردی روبرو هستیم. خواستههای مشخص از دستگاه قضائیه با توجه به موارد فوق، ما امضاکنندگان این مطالبه، خواستار اقدام فوری و قاطع قوه قضائیه در قبال این خیانت هنری هستیم: ۱. برخورد قضایی با عوامل فیلم: برخورد قانونی و قاطع با لاله مرزبان، محسن قرایی و سایر عوامل فیلم «مراقب» به اتهام اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام و همکاری با رسانههای معاند. ۲. توقف فعالیتهای اقتصادی و هنری: توقیف اموال و داراییهای این افراد در داخل کشور و ممانعت از هرگونه فعالیت هنری و اقتصادی آنها در ایران. ۳. بررسی پرونده مجوز ساخت فیلم: بررسی دقیق چگونگی صدور مجوز ساخت فیلم «مراقب» با فیلمنامه جعلی و برخورد با مقصران این فریب بزرگ. ۴. ممانعت از بازگشت بدون محاکمه: جلوگیری از ورود این افراد به کشور مگر پس از محاکمه قانونی و پاسخگویی به افکار عمومی. سخن پایانی خون کودکان میناب، بهای دریافت جایزه از دشمنان این سرزمین نیست. کسانی که بر فراز کولهپشتیهای کودکان مظلوم میایستند و جایزه میگیرند، شایسته عنوان «هنرمند» نیستند. قوه قضائیه باید نشان دهد که هیچکس فراتر از قانون نیست و خیانت به وطن و بیحرمتی به خون شهدا، بیپاسخ نخواهد ماند. ما از دستگاه قضائیه مطالبه میکنیم: هرچه سریعتر، قاطعانه و بدون ملاحظه، با خائنان به این سرزمین برخورد کنید.
ریاست محترم قوه قضائیه جهت استحضار و صدور اوامر مقتضی
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه