«جشن خون» با «امضای آمریکا»!
فهرستی که پیش روست، یک «تقویم عزا» نیست. یک «کارنامه تمدن غربی» است. از افغانستان تا عراق، از یمن تا ایران، عروسیها هدف قرار گرفتهاند. عروسی، در فرهنگ شرقی، نه یک مراسم، که یک «آئین حیات» است. جایی که زندگی، عشق و امید جشن گرفته میشود و آمریکا، با «تکنولوژی دقیق» خود، همین آئین را به «کشتارگاه» تبدیل کرده است. این، یک «تصادف» نیست. یک «روش» است. روشی که در آن، «دقت» در خدمت «مرگ» است، نه «حیات». حالا به اعداد نگاه کنید. اول ژوئیه ۲۰۰۲، بیش از ۱۰۰ شهید در عروسی روستای کاکرک. هجدهم سپتامبر ۲۰۰۳، عروسی در فلوجه. نوزده مه ۲۰۰۴، ۴۲ شهید در بکر الذیب. هشتم اکتبر ۲۰۰۴، ۱۳ شهید، از جمله داماد و این روند، با «دقت» ادامه دارد. ششم ژوئیه ۲۰۰۸، ۴۷ شهید، از جمله عروس. نوامبر همان سال، ۳۷ شهید، از جمله ۲۳ کودک. ژوئن ۲۰۱۲، ۱۸ شهید، از جمله ۹ کودک و بیست و هشت سپتامبر ۲۰۱۵، ۱۳۱ شهید زن و کودک در یمن و سرانجام، اول سپتامبر ۲۰۲۶، عروسی در کوهستک سیریک هرمزگان ایران. این، یعنی «جشن خون» در جغرافیای مقاومت، با «امضای آمریکا». این فهرست، یک «سند حقوقی» است. طبق ماده ۸ اساسنامه رم، «حمله عمدی به غیرنظامیان» و «حمله به اماکن مقدس و مراسم مذهبی» جنایت جنگی است. عروسی، در فرهنگ شرقی، یک «مراسم مقدس» است. آمریکا، با این حملات، نه فقط «غیرنظامیان»، که «قداست حیات» را هدف گرفته و این یعنی «جنایت علیه بشریت» در خالصترین شکل آن. اما کجاست دادگاه؟ کجاست آن عدالتی که برای یک عکس، دیوان کیفری بینالمللی را به حرکت درمیآورد؟ کجاست آن حقوق بشری که برای یک جمله، قطعنامه صادر میکند؟
«جان انسان غیر غربی، به اندازه حیوان برایشان ارزش ندارد.» و این، اعتراف تلخی است که با این فهرست، به اثبات میرسد. و اما عمیقترین زخم: پانصد هزار کودک عراقی. این عدد، یک «هولوکاست خاموش» است. کودکانی که نه در جنگ، که در «محاصره» و «تحریم» جان دادند. این، یعنی «قتل عام با قلم»، نه با بمب. این، «تمدن» است؟ تمدنی که ۵۰۰ هزار کودک را به جرم «زیر سلطه بودن»، از گرسنگی میکشد؟ و این، «دقت» است؟ دقتی که عروس و داماد را در شب عروسیشان به خاک و خون میکشد؟ و این، «حقوق بشر» است؟ حقوقی که برای آن، «عروسی» جرم است و «بمباران» ثواب؟ این فهرست، یک «درس بزرگ» برای ملتهای منطقه دارد. درس این است که «دشمن»، نه «دولت»، که «حیات» را هدف گرفته و «مقاومت»، نه یک «انتخاب»، که یک «بقا» است. «ایران»، با ایستادگیاش، نه فقط از «خاک»، که از «جشنهای زندگی» ملتش دفاع میکند. این، یعنی «جنگ ما»، جنگ «حیات» علیه «مرگ» است. این، همان «جشن خون» است که در آن، خونها ریخته میشوند تا «جشنها» زنده بمانند. والسلام.
05:20 - 13 شهریور 1405
1 واکنش
7476 بازدید