خطای سهباره: چیدن میوۀ کال
بخش پایانی مقاله#مهدی_جمشیدی۴. این جنگ، در آستانۀ «اثربخشیِ تاریخی» و «گشودن افق تمدّنی» بود، اما ناگهان، همهچیز دود شد و به هوا رفت. مؤمنان انقلابی تا دیشب، لیبرالهای داخلی را متهم میانگاشتند و بر ضد مذاکره، شعار میدادند، اما اینک در کمالِ ناباوری، مشاهده میکنند که حاکمیّت، دوباره در «تلۀ مذاکره» افتاد. مقاومت در حال رسیدن به قلّه بود و میرفت که «فتحالفتوح تاریخی» رقم بخورد، اما ارادههای آلوده به دیپلماسیِ سازش و اعتماد، غلبه یافتند و امکانِ گشودگیِ بزرگ تاریخی را ربودند. ضربۀ دردناکی به سرمایۀ اجتماعیِ انقلاب زده شد و آن همه حرارت و شور انقلابی مردم در خیابانها، قربانی آغازِ روندِ بیحاصل مذاکره شد. جامعه، حس پیروزیِ قطعی ندارد و مطمئن است که وضعیّت جنگی، برگشتپذیر است؛ همچنانکه بهدرستی میفهمد «انتقام رهبرِ شهید»، ستانده نشده و حتّی اکنون قرار است مقامات وزارت خارجۀ ایران با قاتلان رهبرِ شهید، مذاکره کنند! آنچهکه حس میکنیم، فقط یک «پیروزیِ نسبی» است، که چهبسا با تهاجم مجدّد دشمن، به «شکستِ مطلق» تبدیل شود. پیروزیِ موقت و نیمبند و شکننده و ناتمام، همچون یک میوۀ کال و نارس، کام جامعه را گس کرد.
15:38 - 19 فروردین 1405