ادامه گفتمان ضعف یا همراستایی با مقاومت؟
بررسی تغییر لحن صحبت مسئولان سیاسی در چند روز اخیر از وزیر راه تا ریاست جمهوریدستاوردهای اخیر نیروهای مسلح — از هدف قرار دادن ناوهای آمریکایی تا شکار زیردریایی پیشرفته — عملاً موازنه قدرت را در میدان تغییر داده است. در چنین شرایطی، ادامه گفتمان «تفاهم با آمریکا» و «بازگشت به میز مذاکره»، نهتنها با واقعیت میدان همخوانی نداشت، بلکه اهرم چانهزنی ایران را نیز تضعیف میکرد. دولت ناگزیر شد لحن خود را با زبان قدرت همتراز کند.موضع صریح و قاطع محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، در ۱۴ شهریور نقطه عطفی بود. او در پاسخ به اظهارات ترامپ، با صراحت اعلام کرد: «تا زمانی که شروط ایران محقق نشود، هیچ مذاکرهای در کار نخواهد بود» و تأکید کرد که «معادلات مربوط به نفت و تنگهها تغییر کرده است» . این موضع، خط رسمی نظام را ترسیم کرد و دولت را در برابر یک انتخاب قرار داد: همراستایی با گفتمان مقاومت یا انزوای بیشتر.دولت پیشتر بر «بازگشت به تفاهمنامه» تأکید میکرد، اما آمریکا صریحاً اعلام کرد که به دنبال توافقی «جامعتر» است که موضوعات هستهای و تنگه هرمز را نیز در بر بگیرد . این یعنی تفاهمنامه اولیه، دیگر روی میز نیست. در چنین شرایطی، اصرار بر «بازگشت به تفاهم» بیمعنا بود. دولت ناگزیر شد به زبان «شروط» روی بیاورد: توقف تجاوز، لغو تحریمها، و جبران خسارات .
۲ MB
تغییر لحن دولت، نه یک تحول فکری بنیادین که در سخنان قائم پناه کاملا مشهود است آنجایی که یکی به نعل میزند و از دستاوردهای میدان می گوید و یکی به میخ و رژیم کودک کش را اسراییل ابر قدر هسته ای میخواند ، یا سخنان خانم وزیر که از ان برداشت میشود مگر وعده دروغ تا الان میدادین؟ که یک «همترازی اجباری» با واقعیت میدان و خط رسمی نظام است. دولت در عمل با دو گزینه روبهرو بود: ادامه گفتمان ضعف (که مشروعیت داخلی را تخریب و اهرم چانهزنی را تضعیف میکرد) یا همراستایی با مقاومت (که حداقل مشروعیت تاکتیکی را حفظ میکرد). گزینه دوم انتخاب شد، اما پرسش کلیدی این است: آیا این همراستایی پایدار است یا موقت؟
۲ MB
11:15 - 24 شهریور 1405
6 نقل قول
17٫6k بازدید