رویاپردازی برای پاره کردن دوباره توافق
پس از توافق اولیه بر سر عبور امن کشتیها از تنگه هرمز، برخوردهای تازه میان ایران و آمریکا نشان داد که این آبراه راهبردی همچنان مهمترین نقطه اختلاف دو طرف باقی مانده است.
یکی از بندهای مهم در توافق اخیر میان ایران و ایالات متحده آمریکا، تضمین امنیت کشتیرانی در تنگه هرمز به مدت ۶۰ روز، تحت نظارت و مدیریت ایران است. با این حال، به فاصله کوتاهی پس از حصول این توافق، دو کشتی تجاری در این آبراهه هدف پرتابه ناشناس قرار گرفتند. وقوع این حادثه در دو روز متوالی، پرسشهایی را درباره ریشههای این تنش ناگهانی ایجاد کرده است.تعهد ایران برای تامین امنیت عبور و مرور در تنگه هرمز، یک تعهد بیقید و شرط محسوب نمیشود و مشروط به تردد کشتیها در مسیر تعیینشده، اخذ مجوزهای لازم و پایبندی کامل به ضوابط «نهاد مدیریت آبراه خلیج فارس» است. دو کشتی آسیبدیده با انحراف از مسیرهای قانونی، تلاش کردند از مسیرهای موازی در نزدیکی آبهای عمان تردد کنند که این اقدام با واکنش ایران مواجه شد. ایران بارها به صراحت اعلام کرده است که ترتیبات امنیتی پیشین در تنگه هرمز دیگر قابل اجرا نیست و ثبات این آبراهه، تنها از طریق پذیرش مدیریت ایران تأمین خواهد شد.در مقابل آمریکا این اقدام ایران را به عنوان نقض مفاد آتشبس قلمداد کرد و در پاسخی تلافیجویانه، چند دکل مخابراتی را در جنوب ایران هدف قرار داد. این اقدام از سوی تهران به عنوان نقض آشکار بند نخست توافق ارزیابی شد و به دنبال آن، پایگاههای نظامی ایالات متحده در منطقه هدف حملات متقابل قرار گرفتند.
آمریکا از یک سو به دنبال حفظ ساختار کلی توافق موقت است و از سوی دیگر میکوشد با همکاری شرکای منطقهای خود، اهرم فشار ایران یعنی «مدیریت تنگه هرمز» را بیاثر کند. به نظر میرسد هدف راهبردی ایالات متحده، کاهش ابتکار عمل ایران در تنگههرمز پیش از دستیابی به یک توافق جامع (60 روزه) است تا در صورت لزوم، بستر مناسب را برای خروج از توافق و بازگشت به گزینه نظامی فراهم کند. در چنین شرایطی، کارشناسان معتقدند موثرترین راهبرد برای مقابله با این سناریو، اتخاذ رویکرد فعال و پاسخهای متناسب و بازدارنده در برابر تحرکات طرف مقابل است.انتهای پیام/
12:20 - 7 تیر 1405
956 بازدید