هر که باد بکارد، طوفان درو خواهد کرد!امروز خیابان‌های فرانسه نیز صحنه اعتراض‌اند؛ اعتراض به گرانی، مشکلات معیشتی و شرایط نامطلوب آموزشی. در کنار تجمعات مسالمت‌آمیز، درگیری، تخریب اموال عمومی و برخورد نیروهای پلیس نیز گزارش شده است. دولت فرانسه برای مهار ناآرامی‌ها محدودیت‌هایی بر برگزاری برخی تجمعات اعمال کرده و از استقرار گسترده نیروهای امنیتی خبر داده است.اما پرسش اصلی اینجاست: آیا حقوق بشر، آزادی اعتراض و حق شنیده‌شدن صدای مردم، فقط زمانی ارزشمند است که معترضان در کشوری دیگر باشند؟چرا هنگامی که مردم در کشورهای رقیب غرب به خیابان می‌آیند، برخی دولت‌ها و رسانه‌های غربی از آزادی، حق اعتراض و ضرورت خویشتن‌داری نیروهای امنیتی سخن می‌گویند؛ اما وقتی اعتراض در قلب اروپا شکل می‌گیرد، همان صحنه‌ها با واژه‌هایی چون «بی‌نظمی»، «خشونت شهری» و «تهدید امنیت عمومی» توصیف می‌شوند؟البته هیچ اعتراضی مجوز تخریب، آتش‌زدن اموال عمومی یا آسیب‌رساندن به دیگران نیست؛ همان‌طور که حفظ نظم عمومی نیز نمی‌تواند توجیهی برای استفاده نامتناسب از زور یا نادیده‌گرفتن حقوق معترضان مسالمت‌جو باشد.معیار حقوق بشر باید ثابت باشد؛ نه تابع جغرافیا، نه تابع منافع سیاسی و نه تابع نام دولتی که با اعتراض روبه‌رو شده است.اگر برخورد خشونت‌آمیز با معترضان در کشوری محکوم است، همان رفتار در کشور دیگری نیز باید با همان معیار بررسی و محکوم شود. اگر آزادی بیان و حق تجمع مسالمت‌آمیز اصولی جهان‌شمول‌اند، نباید با تغییر مرزها، تعریفشان هم تغییر کند.فرانسه امروز با پرسش‌هایی روبه‌روست که سال‌ها در قبال کشورهای دیگر مطرح می‌کرد.
02:04 - 24 اکتبر 2026
7 واکنش
979 بازدید