روایت رسانههای غربی از جمله بیبیسی، در واقع ناخواسته به یک واقعیت راهبردی اعتراف میکند: دوره «تعیین تکلیف یکجانبه آمریکا در خاورمیانه» رو به پایان است. واشنگتن در پرونده ایران نه توان تحمیل اراده کامل دارد و نه ظرفیت مدیریت همزمان جنگ، ائتلافسازی و مهار بحران را. این همان نقطهای است که ادعای هژمونی را به چالش میکشد.در همین چارچوب، رژیم صهیونیستی نیز از جایگاه «بازوی عملیاتی تصمیمسازی آمریکا» به سطح یک بازیگر وابسته و پرهزینه سقوط کرده که در معادلات کلان، بیشتر مصرفکننده تصمیمات واشنگتن است تا تولیدکننده آن. فشارهای داخلی بر نتانیاهو نیز بازتاب همین شکست راهبردی است، نه صرفاً اختلاف سیاسی مقطعی.در سوی مقابل، ایران با تثبیت بازدارندگی چندلایه و تحمیل هزینههای واقعی به هر سناریوی تقابل، معادله را از «برتری نظامی ادعایی» به «موازنه هزینه–فایده» تغییر داده است؛ جایی که حتی رسانههای غربی ناچارند از واژگانی مثل بنبست، محدودیت قدرت و بازنگری راهبردی استفاده کنند.جمعبندی روشن است: مسئله امروز نه یک توافق یا آتشبس، بلکه تغییر تدریجی مرکز ثقل قدرت در منطقه است؛ تغییری که نشان میدهد دوران تصمیمگیری بدون هزینه برای آمریکا و اسرائیل در برابر ایران پایان یافته و معادله وارد فاز بازدارندگی متقابل و فرسایش راهبردی طرف مقابل شده است.
16:21 - 29 خرداد 1405
1 واکنش
1444 بازدید