تابستان ۱۴۰۴، ایران در نقطهای ایستاده که سالها قبل پیشبینی شده بود. این بحران، نتیجه چند ماه خشکسالی یا افزایش مصرف فصلی نیست؛ بلکه کمتوجهی یک نظام رفتاری، فرهنگی و مدیریتی در قبال مصرف است.
وضعیت فعلی کمبود آب و انرژی دقیقاً همان نقطهای است که رهبر انقلاب دهها سال پیش هشدار داده بودند؛ اما ساختار مدیریتی و فرهنگی کشور این پیامها را جدی نگرفت. ایشان از آغاز انقلاب، مصرفزدگی را یک تهدید امنیتی و ابزاری در دست دشمن برای تضعیف ایران دانستند و راهکارهایی چون کاهش شدت مصرف، اصلاح الگوی آبیاری، بهرهوری انرژی و صرفهجویی در دستگاههای دولتی را ارائه کردند. با این حال، حتی در سالی که به نام «اصلاح الگوی مصرف» نامگذاری شد، فرصت ساخت گفتمان پایدار از دست رفت. امروز دشمن با تحریم و فشار روانی، روی همین شکافها سرمایهگذاری میکند. مقابله با این جنگ ترکیبی، نیازمند پیشتازی عملی دولت در کاهش مصرف، شفافسازی آمار پرمصرفترین دستگاهها، و بسیج رسانهها، دانشگاهها و نهادهای مردمی برای تبدیل صرفهجویی به ارزش ملی است. هر واحد انرژی و هر قطره آب که حفظ شود، نه فقط یک صرفه اقتصادی، بلکه یک سنگر دفاعی در برابر دشمن است.