در میان آن همه آشوب، کودکی که نجات یافته بود، با چشمانی گشاد به اطراف نگاه می‌کرد. نام دوستش را می‌پرسید. کسی جواب نداشت. امدادگری بطری آب به دستش داد. کودک گفت: کیفم کو؟ و آن سؤال ساده، سنگین‌تر از هر بیانیه‌ای بود.
این جنایت انتقام ویژه داره! ۱۱۵ دانش آموز بیگناه و باید در دادگاه بین المللی پیگیری بشه.خویشتن داری مال اینجا نیست. نباید خلبانان چنین جنایاتی را زنده باقی گذاشت.
