عرض سلام و ادب۱. این نکته مهم است که گاهی اوقات در یک برنامه تلویزیونی، آن هم به صورت زنده یا حتی ضبطی، ممکن است فردی به هر دلیل – اعم از ناآگاهی، بیتجربگی، یا حتی غرضورزی غیرمستقیم و بدون هدف خاص – سخنی بگوید که برخلاف مصلحت عمومی و وحدت امت اسلامی باشد. اما باید توجه داشت که واکنش به چنین مواردی نباید موجب تشدید فضای تفرقه و سوءاستفاده دشمن شود.۲. در ماجرای اخیر شبکه یک، انتشار یک اظهارنظر چندثانیهای که شائبه ضد وحدت داشت، نباید بهانهای شود برای تخریب کلیت رسانه ملی یا زیر سؤال بردن تمامی نیروها و سیاستهای آن. آنچه در این مواقع اهمیت دارد، سرعت و دقت در اصلاح خطا و ارائه موضع رسمی و شفاف است تا جامعه دچار تردید و چندگانگی نشود.۳. همچنین باید مراقب بود که دشمنان خارجی و جریانات فرصتطلب داخلی از چنین حوادثی برای ایجاد موجهای رسانهای علیه انسجام ملی و وحدت دینی بهره نگیرند؛ چرا که هدف اصلی آنان، تخریب اعتماد عمومی و ایجاد فاصله میان مردم و نهادهای رسانهای و فرهنگی کشور است.۴. از سوی دیگر، نهادهای مسئول باید نسبت به آموزش، نظارت و پالایش محتوای رسانهای حساستر و دقیقتر عمل کنند تا از تکرار اینگونه غفلتها جلوگیری شود. رسانه ملی باید در خط مقدم وحدت، عقلانیت و بصیرت قرار گیرد، نه در معرض شبههآفرینی و سوءبرداشت – که الحمدلله تاکنون نیز چنین بوده است و چند ثانیه تصویر یا گفتار، در برابر حجم عظیم تلاش رسانهای سازنده، ناچیز و استثنایی تلقی میشود.در پایان، آنچه اهمیت دارد نه صرفاً وقوع یک اشتباه، بلکه نحوه مواجهه با آن است. چرا که اعتماد عمومی، سرمایهای بیبدیل است که باید با هوشمندی و مسئولیتپذیری از آن صیانت کرد.