یکی از زیباترین جاهاییه که میشه دید. فوقالعادهست...
در این قلعه چیزی از تاریخ مغولها جامانده!
اینجا قلعه رودخان است؛ قلعهای که مردمش قرنها روی پای خودشان ایستادند، حتی وقتی امپراتوریها یکییکی زانو زدند.
گروه زندگی: اسمش رودخانه نیست، اما هر قدم که بالاتر میروی، صدای جریان چیزی را میشنوی. شاید خونهایی که سالها پیش در جنگلی خیس و بیرحم ریخته شدند. یا شاید صدای تپش قلب کسی است که برای خاکش جنگیده و حالا در دل سنگها خوابیده. اینجا قلعه رودخان است؛ قلعهای که مردمش قرنها روی پای خودشان ایستادند، حتی وقتی امپراتوریها یکییکی زانو زدند.میگویند قلعه را اولین بار در دورانهای بسیار دور ساختند، وقتی هنوز مرزها بر کاغذ نبودند، و دفاع از خاک، معنای واقعی خودش را داشت. بعدتر، سلجوقیان آمدند، قلعه را مرمت کردند، برجها را بالا بردند و دیوارها را دو بار محکمتر ساختند. چون دشمن نزدیک بود. همیشه نزدیک بوده. تا همین امروز.
قلعهای پشت مهها
از پایین که به آنهمه پله سنگی نگاه میکنی، قلعه خودش را پنهان کرده پشت مه. جنگل دورش را مثل مادری آغوش گرفته، گرم و مراقب. هوا مرطوب است. برگها خیساند. پای آدم لیز میخورد روی خزهها. ولی مردم هنوز میآیند. از دور و نزدیک. از آنهایی که آخر هفته دنبال لوکیشن خوباند، تا آنهایی که مثل من، دنبال چیزی گمشدهتر از منظره آمدهاند.از آخرین دکه چای که رد میشوی، دیگر همهچیز جدیتر میشود. پلهها نفسگیرند، و هرچه بالاتر میروی، سکوت سنگینتر میشود. یکجور سکوتی که آدم را مجبور میکند خودش را بشنود. آن بالا، جایی در دل مه، قلعهای هست که روزگاری نفس میکشیده. دیدهبانی داشته. سرباز. آشپز. نگهبان. و مردمی که به آن پناه میآوردند وقتی زمینشان، خانهشان یا زبانشان در خطر بود.
قلعه مال ماست
میگویند قلعه رودخان در زمان حمله مغولها مأمن بود. وقتی سوارها از شرق میآمدند، زمین را میسوزاندند، زنها را میبردند و بچهها را گرسنه میگذاشتند. مردمان گیلان میدانستند که جنگل نه فقط برای قارچ و چای، که برای پنهان شدن هم خوب است. برای زنده ماندن. و قلعه، میان همین جنگل، ایستاده بود مثل استخوان در گلوی تاریخ.بعدتر، وقتی روسها آمدند، وقتی انگلیسیها با چکمههای تمیزشان از روی عزت مردم رد شدند، قلعه خوابیده بود، اما روحش هنوز سنگین بود. زنهای روستا تعریف میکنند که مادربزرگهایشان چطور شبها بیصدا آذوقه میبردند بالا. چطور صدای پای غریبهها را از صدای پای رفیق تشخیص میدادند. و میگفتند: «قلعه مال ماست، مال دلمان، نه مال شاهها.»
حس عجیب ترس و عشق
من آن بالا، کنار یکی از برجها نشسته بودم. باد از لای سوراخهای دیوار رد میشد و صدای یک زمزمه قدیمی را میآورد. آنقدر قدیمی که حتی اگر کلماتش را نمیفهمیدی، معنا را میفهمیدی. زمزمهٔ زنی شاید، که بچهاش را در آغوش گرفته بود و گوش میداد ببیند دشمن رسیده یا نه.شاید حسی که من آن بالا داشتم، همان چیزی بود که سربازِ خستهای هزار سال پیش حس کرده بود. آن حس عجیب بین ترس و عشق. که هم بخواهی فرار کنی، هم بخواهی بمانی و بجنگی.
دیوار روی دیوار گذاشتند
قلعه رودخان نه فقط یک جاذبه گردشگری است، که یک زخم قدیمی است که هنوز تازه مانده. زخمی که مردمش از آن فرار نکردند، بلکه بلند شدند و دیوار روی دیوار گذاشتند. اینجا مردم خودش را دارد. روح دارد. صدای خاک دارد.در راه برگشت، پیرزنی را دیدم که کنار دکهای نشسته بود. چای داغ میفروخت با نبات. صورتش چروک داشت، شبیه دیوارهای قلعه. وقتی از او درباره قلعه پرسیدم، گفت: «قلعه؟ پدربزرگم همیشه یادش بود جنگ رو. همش ازش قصه میگفت. میگفت دشمن که میاومد، ما میرفتیم اون بالا. اونجا، کسی ما رو نمیتونست ببَره. حالا همه میآن عکس میگیرن، ولی اونوقت ما جونمونو اون بالا قایم میکردیم.»
قلعهها حرف میزنند
چایش را خوردم. داغ بود و تلخ. مثل قصه. قلعه رودخان، فقط سنگ و تاریخ نیست. قلعه رودخان یک یاد است؛ یاد اینکه مردم این خاک، حتی اگر بیاسلحه، حتی اگر خسته، باز هم ایستادهاند. اینجا جایی است برای کسانی که بلدند با دست خالی دیوار بسازند. با دلِ پُر، برج.اگر روزی گذرت به جنگلهای فومن افتاد، فقط نرو بالا برای عکس گرفتن. برو بالا برای شنیدن. گوش بده. و هیچوقت فراموش نکن که قلعهها حرف میزنند، اما اگر سکوتشان را بشکنی.#قلعه_رودخان#گردشگری#تاریخ
20:09 - 25 تیر 1404
5 پاسخ
@user17255635785625 تیر 1404در پاسخ بهقربون کشور عزیزمون برم تاج سر دنیاهست ایرانماکدوم کشور چنین تمدن پر باری دارهجالبه قدمت این قلعه از کشورهای مدافع حقوق بشر(حقوق نابشر)بیشتره