🔻دیگر بعد از این جنگ مماشات با وطن فروشانخیانت به خون شهداست
جایگاه توهین کننده به رهبر شهید در دستگاه فرهنگی کشور و چند سوال مهم
فیلم سینمایی «خانه در حال سقوط» ساخته کارگردان توهین کننده به رهبر شهید و با پلانهای بی حجاب در شرف اکران در جشنواره فیلم ونیز قرار دارد.
خبرگزاری فارس: نام محسن قرائی و فیلم جدیدش تبدیل به یک پرونده جدید در حوزه فرهنگ شده است، پست توهین آمیز به رهبر انقلاب در صفحه مجازی، فیلم بیحجاب در جشنواره ونیز و حالا خبر پروانه ساخت داشتن این فیلم و حرف و حدیث بازگشت قرائی به ایران.پرونده تازه محسن قرایی را اگر صرفاً در حد یک خبر سینمایی ببینیم، احتمالاً چند روز دیگر مانند دهها حاشیه مشابه به دست فراموشی سپرده خواهد شد؛ همان مسیری که بسیاری از پروندههای پیشین طی کردند؛ چند روز بحث، چند موضعگیری، چند مطالبه برای برخورد و بعد، سکوت تا پرونده بعدی.اما اگر کمی از هیجان اخبار فاصله بگیریم، این پرونده بیش از آنکه درباره یک فیلم باشد، درباره کیفیت حکمرانی فرهنگی در ایران است. در واقع «خانه در حال سقوط» بیش از آنکه نام یک فیلم باشد، یادآوری از یک باگ مهم در مدیریت فرهنگی است.فیلمی که در ایران با نام «مراقب» شناخته میشود و در جشنواره ونیز با عنوان «خانه در حال سقوط» معرفی شده، ظاهراً با پروانه ساخت رسمی سازمان سینمایی تولید شده است.در عین حال، گزارشهای منتشرشده از وجود صحنههایی خارج از ضوابط رسمی و همچنین ابهام درباره اخذ مجوز نمایش بینالمللی حکایت دارد. همین تناقض، نقطه آغاز یک پرسش مهمتر است؛ چگونه فیلمی که از درب رسمی وارد چرخه تولید شده، در ادامه مسیری را طی کرده که اکنون اصل نظارت بر آن محل سؤال است و مهمترین مورد که رعایت حجاب است را رعایت نکرده است؟
این سؤال را نباید صرفاً متوجه یک فیلمساز یا یک پروژه دانست؛ زیرا تجربه نشان داده هرگاه یک پدیده در فاصلههای زمانی کوتاه تکرار میشود، دیگر نمیتوان آن را صرفاً به انتخابهای فردی نسبت داد. موضوع سینمای زیرزمینی و به رسمیت شناختن و یا حذف آن به موضوعی همیشگی تبدیل شده است.در علوم اجتماعی، تکرار یک رخداد معمولاً نشانه وجود یک مسئله ساختاری است. نظریه مشهور «خطاهای عادی» توضیح میدهد که در نظامهای پیچیده، وقتی یک نوع خطا بارها بازتولید میشود، ایراد را باید در معماری سیستم جستوجو کرد، نه صرفاً در عملکرد افراد. از صدور مجوز تا رها کردن پروژههمینجا نخستین حلقه این زنجیره خود را نشان میدهد. در سالهای اخیر، گویی پروانه ساخت به پایان مسئولیت دستگاه متولی تبدیل شده است؛ در حالی که در منطق حکمرانی، مجوز آغاز مسئولیت است، نه پایان آن.هیچ نظام تنظیمگری موفقی صرفاً با صدور یک مجوز مأموریت خود را خاتمهیافته تلقی نمیکند.در اغلب کشورهایی که دارای نظام نظارت بر تولیدات فرهنگی هستند، فرآیند نظارت، امری پیوسته است؛ از فیلمنامه آغاز میشود، در طول تولید ادامه پیدا میکند و تا نسخه نهایی و نحوه عرضه اثر امتداد مییابد.حتی در کشورهایی با رویکردهای کاملاً متفاوت نسبت به آزادی بیان، اصل «نظارت مستمر» یک قاعده پذیرفتهشده است، نه یک استثنا.
از همین منظر، پرونده «خانه در حال سقوط» بیش از هر چیز این پرسش را مطرح میکند که آیا در فاصله میان صدور پروانه ساخت تا آماده شدن نسخه نهایی، اساساً سازوکاری برای رصد مستمر وجود داشته است؟ اگر وجود داشته، چرا کارآمد نبوده و اگر وجود نداشته، اساسا نظارت در چه نقطهای متوقف شده است؟فیلم قرائی حتی در نقطهای مدعی حضور در جشنواره فیلم فجر بوده و خبرها حرف از اکرانش میزدند.تکرار یک الگوواقعیت این است که این نخستین پرونده از این دست نیست. از سالها قبل، سینمای ایران نمونههایی را تجربه کرده که آثارشان یا بدون طی فرآیندهای رسمی راهی جشنوارههای خارجی شدند یا نسخهای متفاوت از آنچه برای اخذ مجوز ارائه شده بود، در خارج از کشور نمایش داده شد. حتی فیلم داخلی «تهران کنارت» بعد از اکران و حواشی اتفاق افتاده چند باری با نسخه اصلاح نشده و تحت عنوان اکران نسخه کارگردان به نمایش درآمده است.تفاوت نامها و فیلمها، نباید ما را از شباهت الگو غافل کند.اگر هر بار پس از رسانهای شدن یک فیلم، تازه بحث درباره خلأهای نظارتی آغاز میشود، یعنی نظام سیاستگذاری بیش از آنکه پیشگیرانه عمل کند، در حال مدیریت بحرانهای پس از وقوع است.این همان چیزی است که نظریهپردازان حکمرانی از آن با عنوان «سیاستگذاری واکنشی» یاد میکنند؛ مدلی که در آن نهادها به جای پیشبینی و پیشگیری، تنها پس از وقوع بحران وارد عمل میشوند. تجربه نشان داده چنین مدلی، حتی اگر در کوتاهمدت بتواند یک پرونده را مدیریت کند، در بلندمدت قادر به جلوگیری از تکرار آن نخواهد بود.
شکافی که هر روز عمیقتر میشوداما اگر همه مسئله را به ضعف نظارت تقلیل دهیم، باز هم تصویر کاملی از ماجرا به دست نخواهد آمد. آنچه امروز در بخشی از سینمای ایران دیده میشود، نشانه فاصلهای است که میان سیاستگذار و بخشی از بدنه سینما شکل گرفته است؛ فاصلهای که به نظر میرسد هر سال بیشتر از گذشته میشود.افزایش تعداد فیلمهایی که خارج از چرخه رسمی تولید یا عرضه میشوند، از همین منظر قابل تحلیل است. این پدیده، صرفاً مجموعهای از تخلفات فردی نیست؛ بلکه میتواند نشانهای از کاهش کارآمدی رابطه میان نهاد سیاستگذار و بخشی از جامعه سینمایی باشد. نادیده گرفتن این واقعیت، و پاک کردن صورت مسئله با مجوز دادن به فیلم خاطی کمکی به حل مسئله نخواهد کرد.جشنوارهها فقط ویترین هنری نیستندالبته در تحلیل این پرونده، سوی دیگر معادله نیز نباید نادیده گرفته شود. سادهانگاری است اگر تصور کنیم جشنوارههای معتبر جهانی صرفاً براساس کیفیت هنری آثار تصمیم میگیرند. مطالعات متعدد در حوزه اقتصاد سیاسی جشنوارههای سینمایی نشان دادهاند که جشنوارهها امروز بخشی از دیپلماسی فرهنگی کشورها و عرصه شکلدهی به روایتهای سیاسی نیز محسوب میشوند.
این بدان معنا نیست که ارزش هنری آثار بیاهمیت است، اما واقعیت آن است که زمینههای سیاسی، اجتماعی و هویتی در فرآیند انتخاب فیلمها نقش مهمتری دارند.این واقعیت را از مکالمه و پاسخ رئیس هئیت داوران جشنواره فیلم کن و خبرنگاری که پرسیده بود چرا به فیلم بیکیفیتی مثل فیلم پناهی جایزه دادهاید پیدا کنید؛ او گفته بود «پناهی زندگی سختی دارد»بنابراین، وقتی فیلمسازی آگاهانه اثری را در چنین بستری تولید یا عرضه میکند، طبیعی است که فیلم او دیگر صرفاً بهعنوان یک اثر هنری خوانده نشود، بلکه به بخشی از یک منازعه فرهنگی و رسانهای تبدیل شود.پرسشهایی که نباید بیپاسخ بماننددر این میان، چند پرسش همچنان پابرجاست؛ پرسشهایی که پاسخ به آنها بسیار مهمتر از تعیین تکلیف یک فیلم است.اگر نسخه نهایی اثر با آنچه برای اخذ مجوز ارائه شده تفاوت داشته، چه نهادی مسئول نظارت بر این تغییرات بوده است؟ اگر بخشهایی از فیلم خارج از ضوابط رسمی تولید شده، چرا این موضوع تا زمان انتشار خبر حضور فیلم در جشنواره ونیز آشکار نشده است؟ اگر فیلم بدون دریافت مجوزهای لازم برای نمایش بینالمللی از کشور خارج شده، خلأ دقیقاً در کدام بخش از زنجیره نظارت شکل گرفته است؟این پرسشها صرفاً متوجه سازمان سینمایی نیست. هر نهادی که در فرآیند نظارت، امنیت فرهنگی، صدور مجوز یا رصد فعالیتهای سینمایی مسئولیتی دارد، ناگزیر باید درباره سهم خود در این پرونده توضیح دهد.زیرا مسئله امروز دیگر تنها یک فیلم نیست؛ اعتبار سازوکارهایی است که قرار بوده از بروز چنین وضعیتهایی جلوگیری کنند.
کدام واکنش چاره است؟شاید سادهترین راه، آن باشد که این پرونده نیز مانند نمونههای پیشین، به برخورد با چند فرد محدود شود؛ اما تجربه نشان داده است که برخوردهای مقطعی، بدون اصلاح ساختارها، تنها صورت مسئله را پاک میکنند.حال آنکه تلاش برخی دستگاههای نظارتی برای نادیده گرفتن اشتباهات و حرکات قرائی و بازگشت وی به سینمای رسمی ایران میتواند شرایط را بیش از پیش از کنترل خارج کند.
18:00 - 6 مرداد 1405
12 پاسخ
@user176312531346 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaمسئولان و متولیان فرهنگی کجایند؟قوه قضائیه باید جدی وارد شده و قاطعانه برخورد نمایدگویا مسائل فرهنگی کشور به حال خود رها شده و هر کسی هر کاری دلش میخواهد آزادانه انجام میدهد. رهبر شهیدمان فرمودند شیبخون فرهنگی. ولی کو گوش شنوا؟
@user17091013041334812236 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaباید مجوز این از خدا بی خبر را سریع لغو کنید
@user17091013041334812236 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaباید مجوز این از خدا بی خبر را لغو کنید بی شرف
@user17091000397152096136 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaتا وقتی در کشور از این قبیل رفتارها هزینه نداشته باشد همین است. مصادره اموال وطن فروشان یک نمونه از کارهای خوب است که باید به شکل های مختلف به اجرا در بیاید.
@Doostdare_MAHDI6 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaدادگاه سلبریتیهای حامی اغتشاشگران علنی برگزار شودمطالبهدادگاه سلبریتیهای حامی اغتشاشگران علنی برگزار شود
با توجه به فعالیت و مواضع برخی سلبریتیها در جریان ناآرامیها و انتشار مطالبی در حمایت از اغتشاشات، از قوه قضائیه درخواست میشود در صورت وجود اتهام و تشکیل پرونده، رسیدگی به اتهامات این افراد بهصورت علنی و شفاف انجام شود. هدف از این مطالبه، روشن شدن ابعاد عملکرد و اظهارات این افراد، بررسی صحت آمار و اطلاعات منتشرشده و تنویر افکار عمومی است. همچنین در صورت اثبات تخلف یا جرم، درخواست میشود با متهمان مطابق قانون و بدون تبعیض برخورد و احکام قانونی درباره آنان اجرا شود. تعدادی از سلبریتیهای خائن به کشور از جمله خانم شاکردوست، بطور آشکار از اغتشاشات و حمله به میهن حمایت کردند و با ارائه آمارها و اخبار غلط سعی داشتند با تشویش اذهان عمومی کشور را به سمت آشوب بکشند. درخواست ما برگزاری علنی دادگاه این افراد برای تنویر افکار عمومی، بررسی صحت آمار و اطلاعات ارائه شده توسط آنها و صدور حکم اشد مجازات برای آنها است.
قوه قضائیه
1000پیگیری از مسئول مربوطه10٬000پیگیری از عالی ترین مسئول
@user17091002555059283546 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaمماشات با این افراد خیانت استباید محاکمه و ممنوع الکار شوند
@user17091015537257703167 مرداد 1405********** داردتازه از نوع سیدشیقه ی وزیر رو مجلس مثلاً اسلامی میتونه بگیره .قوه عدل گستر قضائیه هم تشریف دارند اینقدر ذهن مخاطب رو عصبی نکنیدلجنزاری درست کردید که حتی خودتون هم از بوی گندش حالتون بهم میخوره با این مدیریت فرهنگیییینون
@torab7 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaوزیر فرهنگ و ارشاد داره چه غلطی میکنه؟! یکبار کارت زرد گرفته باید دوباره کارت زرد و بعد هم استیضاح بشه! دولت پزشکیان که انگار اصلا این چیزا براش مهم نیست لااقل قوه قضاییه و مجلس یه تکونی به خودشون بدن!
@Alirezarezaei127 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaاینستاگرامو شبکه های اجتماعی آمریکایی بر فرهنگ این کشور مسلط هستند!یک عده هم در دولت دوستدار وابستگی بیشتر به این سکوهای آمریکایی اند.
@Burse997 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaاجباری شدن استفاده از عایق صوتی در ساخت آپارتمان ها .ملزم کردن سازندگان برای به کار بردن عایق های صوتی با کیفیت در کف،سقف،در و پنجره و دیوارها توسط،شهرداری ها.مطالبهشهرداری، سازندگان را به استفاده از عایق صوتی در ساختمانها ملزم کند
بی کیفیت سازی ساختمان و آلودگی صوتی و استفاده از امکانات و مصالح بی کیفیت چند نمونه از معضلات ساختمان سازی حال حاضر است. حداقل استانداردهای ساختمان سازی در همه جای دنیا علاوه بر استفاده از نقشه درست و مصالح با کیفیت و کیفیت ساخت ،و استفاده از پنل های خورشیدی ، عایق سازی منازل چه صوتی چه گرمایشی در اولویت کارشان است. عایق سازی صوتی در کف ، دیوار و سقف ، در کنار پنلهای خورشیدی و عایق های گرمایشی از ضروریات ساخت منازل است. آپارتمان نشینی از معضلات جامعه امروزی است و نه تنها فرهنگ آپارتمان نشینی، ارتقا نیافته بلکه روز به روز پسرفت کرده است. دویدن کودکان در منازل باعث ایجاد ناهنجاری و ایجاد صداهای ناهنجاری میشود که باعث سلب آسایش دیگر همسایگان میشود.و حتی باعث بروز درگیری میشود. از صدای دویدن گرفته تا حتی راه رفتن کف منزل بدون رو فرشی مناسب ،این صداها را غیر قابل تحمل تر میکند و علاوه بر آن با توجه به جنگ هایی که داشتیم ،دائم احساس بمباران در مردم تداعی میگردد. صدای ماشین و صداهای مراسم و رعد و برق و بمباران و صدها مورد دیگر ، از پنجره ها و درها عبور میکند که باید عایق ها و شیشه ها در درها و پنجره ها لحاظ شوند و شیشه های دوجداره با کیفیت باشند تا به درستی عمل کنند. اگر موتورخانه هست نباید ایجاد صدا و ارتعاش و لرزش کند. صدای صحبت و موسیقی و ده ها صدای دیگر از لابه لای دیوارها و سقف منازل آپارتمانی منتقل میشود و علاوه بر آن ارتعاشهای ناشی از باز و بستن در آپارتمان و پارکینگ و درهای ریموت و ایجاد اکو در صدا ها، روان ساکنین منازل را بهم میزند. از واژه، مسکن و منزل به معنی آرامش و منزلت تعبیر میشود که با نبود آرامش و صداهای زیاد به خصوص دویدن و راه رفتن دیگر محلی برای آرامش نخواهد بود. همسایه داری و همسایه مداری و فرهنگ و تعامل همسایگان و رعایت حال همسایگی تنها و تنها کافی نیست . حتی شکایت کردن نیز خود عامل درگیری بیشتر و ادامه تنش خواهد شد. رادیو و صدا سیما نیز باید در برنامههای خود به حفظ آرامش در آپارتمان ها تاکید کنند و برنامه بسازند تا شاید گوش شنوایی بشنود و از آن تمکین کند. حتی ایجاد فضاهایی برای کودکان نیز برای دویدن نیز بسیار موثر خواهد بود. راهنمایی و رانندگی ، فرهنگ سازان کشور ، رانندگان و وزیر راه و وزیر فرهنگ و دیگر مسئولان علاوه بر شهرداری ،نقش پر رنگی در حل این موضوع خواهند داشت. علاوه بر آن پوشیدن روفرشی های لاستیکی در کاهش صدا موثر خواهد بود. ولی حالا به اساسی ترین و موثرترین راه حل برای رفع این مشکل میپردازم. کار باید از اساس درست شود و فرهنگ سازی و روابط همسایگی و ایجاد محیط هایی برای بازی کودکان و جلسه با رئیس ساختمان و یا شکایت راهکارهایی هستند که رفع این معضل را همیشه با چالش و گرفتاری همراه میسازد. پس باید کار را از اساس درست کرد و بنای کار را درست پی ریزی کنیم. در واقع شهرداری باید تمام ساختمان سازان را ملزم به استفاده از مصالحی کند که باعث کاهش آلودگی صوتی شوند . علاوه بر آن ،تمام واحدها باید در سقف،کف و دیوار عایق صوتی با کیفیت و مرغوب داشته باشند. هر ساختمانی که باز سازی شد باید از عایق های،صوتی اجباری استفاده کند. بازرسان و مهندسان شهرداری باید بر کیفیت عایق ها و مصالح ساختمانی نظارت کامل داشته باشند . همه منازل باید شناسنامه تولید داشته باشند تا دقیقا نوع و کیفیت محصولات به کار رفته در آن ذکر شده باشد و تمام فروشندگان و خریداران مصالح در آن با ریز جزئیات مشخص شده باشند. به تمام مردم فراخوان داده شود که اگر از آلودگی صوتی ناشی از کیفیت پایین مصالح و یا عدم استفاده از عایق صوتی رنج میبرند به شهرداری اعلام کنند ،تا شهرداری فروشندگان منازل را وادار کند تا یا خود منازل را عایق بندی کنند و یا هزینه آنرا به خریداران ساختمان دهند تا مشکل رفع گردد. هیچ سازنده ای نباید در مورد کیفیت عایق های صوتی و یا نوع و کیفیت مصالح ساختمانی بی کیفیت، احساس امنیت کند . اگر بازرسی و مهندسان ناظر نیز در این مورد تخطی کرده باشند باید با آنها برخورد شود و علاوه بر جریمه ، آنها را نیز وادار سازند تا قسمتی از هزینه تعویض و یا عایق بندی دیوارهای منازل را تقبل کنند. با این روش، دیگر ناظران حساب کار دستشان می آید. آرامش و امنیت منازل را به مردم برگردانید تا علاوه بر تضمین سلامت جانی ،سلامت روان آنها نیز تامین گردد.با خصوص در شرایط کنونی. اگر چنین نشود گناه اینهمه درگیری و چالش بین همسایگان و نیروهای خسته ای که بعد اینهمه سر و صدا راهی کار خود در ادارات میشوند و یا باعث دعوا یا حتی مرگ ناشی از صدا میشود، گردن شهرداری و تصمیم گیران صنعت ساختمان و ساختمان سازان خواهد بود. پس ریشه حل موضوع ، ایجاد قوانین توسط شهرداری و ناظر ساخت و شورای شهر خواهد بود.
شهرداران محترم کل کشور، شوراهای شهر و روستا، مجلس شورای اسلامی، مسئولان شهری، مردم ،مدیران ساختمان، رسانه ها،خبرگزاری ها ،صدا و سیما و برنامه های آموزشی، وزیر فرهنگ و ارشاد و دیگر فرهنگ سازان کشور، وزیر راه و شهر سازی، رئیس جمهور و مشاوران و معاونان، کلیه مسئولانی که میتوانند جلدی ایجاد آلودگی صوتی را بگیرند
1000پیگیری از مسئول مربوطه10٬000پیگیری از عالی ترین مسئول
@user1768382736239 مرداد 1405در پاسخ به @ArtsandMediaنسل آینده، امروز در فضای مجازی تربیت میشود. بیتفاوت نباشیم.«مطالبه ارتقای امنیت فرهنگی، سواد رسانهای و کیفیت محتوای فضای مجازی»یک امضا، یک گام برای ارتقای فرهنگ، سواد رسانهای و آینده ایران؛ از این پویش حمایت کنید.https://farsnews.ir/user176838273623/1785325193950872296پویش ملی «مطالبه ارتقای امنیت فرهنگی، سواد رسانهای و کیفیت محتوای فضای مجازی»
مطالبهمطالبه ارتقای امنیت فرهنگی، سواد رسانهای و کیفیت محتوای فضای مجازی
فرهنگ و هویت یک ملت، نخستین سنگر امنیت ملی آن است. امروز بخش مهمی از تربیت فکری، فرهنگی و اجتماعی کودکان، نوجوانان و جوانان در فضای مجازی و رسانهها شکل میگیرد. کیفیت این فضا، مستقیماً بر خانواده، آموزش، سبک زندگی، سرمایه اجتماعی و آینده کشور اثر میگذارد. در شرایطی که جریان گستردهای از اطلاعات نادرست، محتوای آسیبزا، ترویج خشونت، عادیسازی آسیبهای اجتماعی و الگوهای ناسالم رفتاری در فضای مجازی در دسترس نسل جدید قرار دارد، تقویت تولید محتوای عمیق، جذاب، علمی و هویتساز، ضرورتی ملی است؛ ضرورتی که تنها با اقدامات مقطعی محقق نخواهد شد. ما امضاکنندگان این پویش، از شورای عالی فضای مجازی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، وزارت آموزشوپرورش، وزارت علوم، سازمان صداوسیما و سایر نهادهای مسئول مطالبه میکنیم: - تدوین، انتشار عمومی و اجرای «سند ملی ارتقای کیفیت محتوای فرهنگی و رسانهای» با تمرکز بر کودک، نوجوان و جوان و ارائه گزارشهای دورهای از میزان تحقق اهداف آن. - آموزش فراگیر و مستمر سواد رسانهای، تفکر نقادانه، مهارت تشخیص اطلاعات نادرست و استفاده مسئولانه از فضای مجازی در نظام آموزشی و برنامههای عمومی. - حمایت هدفمند، شفاف و عادلانه از تولیدکنندگان آثار فرهنگی و رسانهای فاخر، شامل فیلم، انیمیشن، بازی، کتاب و محتوای دیجیتال، با هدف تقویت هویت ایرانی، اخلاق اجتماعی، مسئولیتپذیری، استحکام خانواده، فرهنگ مطالعه و علمآموزی. - استقرار نظام ارزیابی مستمر و انتشار عمومی گزارشهای دورهای درباره کیفیت، اثربخشی و نتایج سیاستهای فرهنگی و رسانهای کشور. - تشکیل شورای مشورتی دائمی با حضور دانشگاهیان، پژوهشگران، معلمان، خانوادهها، متخصصان رسانه، فعالان فرهنگی و نمایندگان بخش خصوصی برای مشارکت در تدوین، اجرا، ارزیابی و بهروزرسانی سیاستهای فرهنگی و رسانهای کشور. - بهرهگیری از ظرفیت نهادهای مردمی، سازمانهای مردمنهاد و تشکلهای فرهنگی برای گسترش مشارکت اجتماعی و ارتقای کیفیت برنامههای فرهنگی و رسانهای. سرمایه اصلی هر کشور، نه منابع طبیعی، بلکه انسانهای آگاه، مسئولیتپذیر و برخوردار از هویت فرهنگی آن هستند. از مسئولان کشور انتظار میرود با نگاهی آیندهنگر، برنامهای جامع، زمانبندیشده، شفاف، پاسخگو و قابل ارزیابی برای ارتقای کیفیت فضای فرهنگی و رسانهای کشور تدوین و اجرا کنند. تقویت امنیت فرهنگی، سرمایهگذاری برای آینده ایران است؛ آیندهای که با آگاهی، مسئولیتپذیری، آموزش و تولید محتوای ارزشمند ساخته میشود. تحقق این هدف، نیازمند سیاستگذاری هوشمند، مشارکت عمومی و عزم مشترک همه نهادهای مسئول است.
دفتر مقام معظم رهبری، شورای عالی فضای مجازی، نهاد ریاست جمهوری، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مرکز رسانههای دیجیتال در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، وزارت آموزش و پروررش، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری کشور، سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، مجلس شورای اسلامی ایران، جامعه اندیشکده ها و خانه اندیشه ورزان کشور
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطهنمایش گزارش