اصرار بر مذاکره پس از حمله؛ دیپلماسی یا انفعال؟
سخنان رئیس‌جمهور ایران در دیدار با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، مبنی بر اینکه «با وجود حملات مکرر آمریکا، ایران میز مذاکره را ترک نمی‌کند»، موضعی تأمل‌برانگیز است که از منظر عزت ملی و اصول دیپلماسی مقتدرانه، نقدی جدی را می‌طلبد.
وقتی آمریکا بارها در میانه مذاکرات به ایران حمله کرده و سابقه‌ای طولانی از تهدید و بدعهدی دارد، تأکید بر ماندن پای میز مذاکره، بدون تعیین شروط روشن، تضمین‌های معتبر و هزینه‌های نقض تعهدات، چه پیامی به طرف مقابل مخابره می‌کند؟نقد این موضع، مخالفت با اصل مذاکره نیست؛ سخن بر سر اصرار
بی‌قیدوشرط بر مذاکره با طرفی است که بارها اعتماد را شکسته است. از رئیس‌جمهور کشوری با پیشینه تمدنی کهن و ملتی برخوردار از عزت و استقلال، انتظار می‌رود به‌جای تأکید صرف بر ماندن پای میز مذاکره، بر شروط عادلانه، تضمین‌های معتبر و پیامدهای بدعهدی پافشاری کند.اصرار بر مذاکره، اگر با شروط روشن
و پشتوانه‌ای از اقتدار همراه نباشد، ممکن است به‌جای نمایش اراده، پیام انفعال و عقب‌نشینی مخابره کند؛ پیامی که نه با اقتضائات دیپلماسی مقتدرانه سازگار است و نه با مبانی عزت‌خواهی نظام اسلامی.#عزت_ملی #دیپلماسی_مقتدرانه #بدعهدی_آمریکا✍علی هاشم پور
08:22 - 18 مهر 1405