شفاف و کامل بیان کردن مذاکرات و سکوت نکردن مسئولین
واگذاری زمین بازی در جنگ روایتها؛ هزینههای سنگین سکوت مسئولین در قبال مذاکرات اصرار عجیب و مداوم مسئولین بر سکوت مطلق در روند مذاکرات، به هیچوجه قابل درک و توجیه نیست. ای کاش یکبار برای همیشه، طرفداران این رویکرد انقباضی و بسته، صراحتاً به نخبگان و جامعه توضیح میدادند که حرف نزدن با مردم و پنهان کردن جزئیات این روند، دقیقاً چه عایدی و فایدهای برای کشور داشته است؟ این سکوت نهتنها هیچ مزیتی ندارد، بلکه اولین قربانی آن، امنیت روانی افکار عمومی داخلی است. یک تناقض آشکار و غیرقابل قبول در این میان وجود دارد؛ چطور ممکن است که با طرفهای خارجی و دشمن، انواع گفتگوها، مکاتبات و تبادل پیامها در جریان باشد، اما وقتی نوبت به مردم خودی میرسد، همهچیز ناگهان «محرمانه» و غیرقابلبیان میشود؟ این استدلالِ فرسوده که «اطلاعرسانی باعث سوءاستفاده دشمن میشود»، دیگر کارکرد خود را از دست داده است؛ چرا که دقیقاً همین بایکوت خبری و نامحرم دانستن ملت، بزرگترین برگ برنده را به دشمن برای موجسواری رسانهای داده است. نتیجه عینی این سیاستِ غلط، رها کردن ذهن و قلب مردم در زیر بمباران شدید شناختی و رسانهای شبکه رسانههای غربی، عبری و عربی است. در حالی که رسانههای بیگانه با جزئیات دقیق یا تحریفشده، در حال مهندسی اخبار تفاهم احتمالی و تزریق ابهام و اضطراب به جامعه هستند، مراجع رسمی داخلی حتی از انتشار یک خط روایت اول و شفاف دریغ میکنند. این رویکرد انفعالی، چیزی جز به رسمیت نشناختن جامعه و تقدیم دو دستیِ زمین بازی به جریانهای معاند نیست.
