از غفلت تا چهرهی زشت شهر
شهر کرمانشاه، به عنوان پیشانیِ غرب کشور و دروازهی تردد زوار و گردشگران، همواره با واقعیتی تلخ و نگرانکننده دستبهگریبان است.
هادي نوروزي/ سردبير روزنامه باختر، حضور پررنگ متکدیان و معتادان متجاهر در معابر اصلی و میادین شهر، نه تنها سیمای عمومی کلانشهر را مخدوش کرده، بلکه امنیت روانی و آسایش شهروندان را نیز به شدت تحتالشعاع قرار داده است. در حالی که انتظار میرود با اجرای طرحهای ضربتی، شاهد ساماندهی این آسیبها باشیم، شواهد عینی حکایت از آن دارد که اقدامات صورتگرفته نه تنها بازدارنده نبوده، بلکه در برابر حجمِ روزافزونِ این معضل، ناکافی و کماثر جلوه میکند. وجود اردوگاهها و مراکز نگهداری متعدد در سطح استان، نشاندهندهی وجودِ ظرفیتهای ساختاری برای مقابله با این پدیده است. با این حال، پرسش بنیادین اینجاست که چرا با وجود زیرساختها، خیابانهای ما همچنان جولانگاهِ آسیبهای اجتماعی است؟ آیا حلقه مفقوده، نبودِ هماهنگی بیندستگاهی است یا غفلت در استمرار برنامههای نظارتی؟ واقعیت این است که پاکسازی معابر، یک عملیاتِ کوتاهمدتِ مقطعی نیست، بلکه فرآیندی مستمر است که نیازمند عزمِ جدیِ مدیریت شهری و نهادهای انتظامی و حمایتی است.حضور معتادان متجاهر در انظار عمومی، تنها یک چهرهی زشت برای شهر نیست؛ بلکه نشانهای از خلأ در برنامههای «پیشگیری» است. مادامی که اقدامات ما صرفاً «واکنشی» و معطوف به جمعآوریِ مقطعی باشد، چرخه آسیبهای اجتماعی با قوتِ بیشتر بازتولید خواهد شد. کرمانشاه نیازمند تحرکی فراتر از روالهای اداری معمول است؛ تحرکی که در آن، ظرفیتهای موجود در مراکز نگهداری، نه به عنوانِ نقاطی برای اسکانِ موقت، بلکه به عنوان کانونهایی برای درمان، اشتغال و بازگرداندنِ افراد به چرخهی سلامت تعریف شوند.
در وضعیت فعلی، انتظار میرود دستگاههای متولی با کنار گذاشتنِ پاسکاریهای مرسوم، مسئولیتِ مستقیمِ این وضعیت را بپذیرند. تداوم وضع موجود، نه تنها هزینههای اجتماعیِ سنگینی را بر دوش شهروندان میگذارد، بلکه اعتمادِ عمومی را نیز به تدریج فرسوده میسازد. شهروندانِ کرمانشاهی حق دارند در محیطی امن و به دور از آسیبهای عریان تردد کنند. وقت آن رسیده است که مسئولان استانی با رویکردی عملیاتی و جهادی، چهرهی شهر را از غبارِ این آسیبها بزدایند.
06:52 - 24 شهریور 1405