قوه قضائیه حواشی ونیز را بیپاسخ نگذاردمطالبهقوه قضائیه حواشی ونیز را بیپاسخ نگذارد
انتشار تصویر لاله مرزبان بر فراز کوهی از کولهپشتیهای صورتی در جشنواره ونیز ۲۰۲۶، خشم و انزجار عمومی را برانگیخته است. این کولهپشتیها یادآور پیکرهای پاک ۱۶۸ دانشآموز شهید میناب است که در حمله موشکی ارتش آمریکا به مدرسه «شجره طیبه» به شهادت رسیدند. اما آنچه این تصویر را به یک سند محکومیت تبدیل میکند، سکوت و بیاعتنایی این بازیگر به خون کودکان مظلوم این سرزمین در ازای دریافت جایزهای از دشمنان ایران است. اکنون پرسش اصلی این است: چرا تاکنون هیچ اقدام قاطع قضایی علیه این رفتار خیانتآمیز صورت نگرفته است؟ ضرورت برخورد قضایی بدون اغماض این افراد مطمئن هستند که از داخل ایران و مسئولین فعلی، کسی به آنها خرده نمیگیرد و بازخواست نمیشوند. پس از اظهارات مرزبان، اگرچه انتقادات تندی از سوی چهرههای رسانهای و روزنامه هایی مطرح شد، اما نبود پیامدهای عملی و بازدارنده، این پیام خطرناک را به همراه دارد که میتوان با خیال راحت به خون کودکان این سرزمین بیاعتنا بود و همچنان در سینمای ایران به فعالیت پرداخت. از سوی دیگر، شواهد نشان میدهد این اقدام یک عملیات سازمانیافته است. فیلم «مراقب» محصول مشترک ایران، آمریکا و آلمان است و محسن قرایی، کارگردان آن، پیشتر اعتراف کرده بود که فیلمنامه جعلی به مقامات ایران ارائه داده تا مجوز ساخت بگیرد. این یعنی فریبکاری از پیش طراحیشده با هدف تطمیع از خارج و فروش سابقه کاری به دشمن. حضور چهرههایی چون ریما رامینفر و فرهاد اصلانی در این پروژه، نشان میدهد که ما با یک جریان سازمانیافته و نه یک خطای فردی روبرو هستیم. خواستههای مشخص از دستگاه قضائیه با توجه به موارد فوق، ما امضاکنندگان این مطالبه، خواستار اقدام فوری و قاطع قوه قضائیه در قبال این خیانت هنری هستیم: ۱. برخورد قضایی با عوامل فیلم: برخورد قانونی و قاطع با لاله مرزبان، محسن قرایی و سایر عوامل فیلم «مراقب» به اتهام اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام و همکاری با رسانههای معاند. ۲. توقف فعالیتهای اقتصادی و هنری: توقیف اموال و داراییهای این افراد در داخل کشور و ممانعت از هرگونه فعالیت هنری و اقتصادی آنها در ایران. ۳. بررسی پرونده مجوز ساخت فیلم: بررسی دقیق چگونگی صدور مجوز ساخت فیلم «مراقب» با فیلمنامه جعلی و برخورد با مقصران این فریب بزرگ. ۴. ممانعت از بازگشت بدون محاکمه: جلوگیری از ورود این افراد به کشور مگر پس از محاکمه قانونی و پاسخگویی به افکار عمومی. سخن پایانی خون کودکان میناب، بهای دریافت جایزه از دشمنان این سرزمین نیست. کسانی که بر فراز کولهپشتیهای کودکان مظلوم میایستند و جایزه میگیرند، شایسته عنوان «هنرمند» نیستند. قوه قضائیه باید نشان دهد که هیچکس فراتر از قانون نیست و خیانت به وطن و بیحرمتی به خون شهدا، بیپاسخ نخواهد ماند. ما از دستگاه قضائیه مطالبه میکنیم: هرچه سریعتر، قاطعانه و بدون ملاحظه، با خائنان به این سرزمین برخورد کنید.
ریاست محترم قوه قضائیه جهت استحضار و صدور اوامر مقتضی
100گزارش از مطالبه1000پیگیری از مسئول مربوطه
قاضی دادگاه حل اختلاف بچهها نباشید!
دعواهای خواهر و برادری بخش طبیعی زندگی کودکان است؛ اما واکنش والدین میتواند این اختلافها را به فرصتی برای یادگیری حل مسئله تبدیل کند یا وابستگی بچهها به قضاوت بزرگترها را بیشتر کند.
گروه زندگی: کمتر خانهای را میتوان پیدا کرد که صدای بحث، گریه و کشمکش فرزندان بر سر یک اسباببازی یا نوبت بازی در آن نپیچد. در این لحظات طاقتفرسا، نخستین واکنش غریزی بسیاری از والدین، نشستن بر مسند قضاوت و صدور فوری حکم به نفع یکی از طرفین است؛ رفتاری که اگرچه در لحظه غائله را میخواباند، اما ریشه اختلاف را پابرجا نگه میدارد.نفیسه عباسی غریب، مشاور و روانشناس کودک درباره نحوه برخورد والدین با دعوای خواهر و برادرها میگوید:«دعوای خواهر و برادرها واقعاً میتواند خستهکننده باشد؛ بهویژه زمانی این خستگی بیشتر میشود که مثلاً یکی داد میزند این وسیله مال منه یا اون اول شروع کرد و شما احساس میکنید باید وسط این ماجرا تصمیم بگیرید که دقیقاً حق با کیست. اما واقعیت این است که قرار نیست ما همیشه قاضی دعوای بچهها باشیم. اگر هر بار سریع به دنبال مقصر بگردیم، بچهها بیشتر یاد میگیرند برای بردن پروندهشان سراغ ما بیایند، نه اینکه خودشان یاد بگیرند مسئله را حل کنند.»
مرز باریک تماشا و مداخله؛ چه زمانی وارد شویم؟
گاهی تنشها از مرز بگومگوهای کلامی فراتر میرود و سلامت جسمی کودکان را به خطر میاندازد. عباسی غریب در خصوص تفکیک این دو موقعیت و نحوه ورود صحیح والدین توضیح میدهد: «البته اگر پای آسیب زدن یا خطر فیزیکی در میان است و ممکن است بچهها به هم آسیبی وارد کنند، حتماً باید بلافاصله وارد شویم و در وهله اول امنیت را برقرار کنیم. اما وقتی ماجرا صرفاً یک اختلاف و دعوای معمولی است، میتوانیم به جای نقش قاضی، نقش میانجی را ایفا کنیم.»عباسی غریب درباره چگونگی اجرای نقش میانجیگری در خانه توضیح میدهد: «مثلاً میتوانیم به آنها بگوییم: هر دوتون ناراحتید؛ من اول میخوام بفهمم هر کدومتون چی میخواستین. سپس به هر کودک فرصت دهیم تا کوتاه و شفاف حرفش را بزند، بدون اینکه فرزند دیگر وسط صحبتش بپرد. بعد از شنیدن صحبتها، باید به آنها کمک کنیم خودشان راهکار پیدا کنند؛ راهحلهایی مثل نوبتی بازی کردن، استفاده مشترک از یک وسیله، انتخاب یک وسیله جایگزین یا حتی چند دقیقه فاصله گرفتن از هم.»
تلهی تو بزرگتری، تو کوتاه بیا!
یکی از اشتباهات رایج والدین برای خاموش کردن سریع آتش دعوا، قربانی کردن فرزند بزرگتر با نصیحتهای کلیشهای است. این روانشناس کودک در اینباره هشدار میدهد: «جمله “تو بزرگتری، تو کوتاه بیا” شاید در ظاهر دعوا را سریع تمام کند، اما لزوماً عادلانه نیست و ممکن است ناراحتی و سرخوردگی فرزند بزرگتر را عمیقتر و بیشتر کند.»وی در پایان با اشاره به هدف اصلی حل اختلاف میان خواهر و برادرها خاطرنشان میکند: «هدف ما این نیست که بچهها هیچوقت با هم دعوا نکنند؛ بلکه هدف اصلی این است که یاد بگیرند ناراحتیشان را به درستی بیان کنند، حرف همدیگر را بشنوند و برای حل اختلافشان راهکار بیابند. مدیریت اختلاف، مهارتی آموختنی است که با تمرین و هدایت صبورانه والدین ساخته میشود، نه با تذکرهای مداوم و قضاوتهای یکطرفه.»
18:00 - 24 شهریور 1405
1 پاسخ
@Gonjeshk_darandeh1 روز پیشدر پاسخ به و