رصد دقیق حفاریهای مشکوک دشمن؛ نگذارید اشتباهشان را جبران کنند
با سلام در جریان جنگ اخیر، آمریکاییها به یک اشتباه بزرگ و راهبردی خود پی بردند. آنها تقریباً تمام تجهیزات نظامی خود را در سطح زمین و در دید مستقیم ماهوارهها و پهپادهای ما مستقر کرده بودند. این حماقت، آنها را به شدت آسیبپذیر کرد و تلفات سنگینی به بار آورد. اما بیگمان آنها از این شکست درس عبرت گرفتهاند و به دنبال جبران آن هستند. راه جبران مشخص است: حفاری. آنها به سرعت دست به کار خواهند شد تا در پایگاههایشان در منطقه، اقدام به حفر تونلها و پناهگاههای زیرزمینی کنند. پیشنهاد میشود نیروهای اطلاعاتی و امنیتی ما، از همین لحظه، با اولویت پایگاههای کلیدی (مانند الظفره و العدید)، هرگونه عملیات حفاری و ساخت و ساز در پایگاههای آمریکایی در منطقه را با دقت و وسواس کامل تحت نظر بگیرند. در صورتی که کوچکترین نشانهای از ساخت تأسیسات زیرزمینی مشاهده شد، باید کاری کرد که آن پروژهها ناتمام بماند. ایجاد اختلال در زنجیره تأمین تجهیزات حفاری و لجستیک آنها، و یا هر اقدام دیگری که مانع از کامل شدن پناهگاههایشان شود، یک ضرورت حیاتی است. نباید بگذاریم آنها نقطه ضعف مهلک خود را ترمیم کنند. این دقت عمل چند مزیت آشکار دارد: یکم، برتری میدانی ما که حاصل سالها سرمایهگذاری در دکترین «پدافند غیرعامل» و زیرزمینیسازی است، برای همیشه حفظ خواهد شد. دوم، عملیات حفاری میتواند پوششی برای جاسوسی و نصب تجهیزات اطلاعاتی باشد. با متوقف کردن آنها، جلوی این تهدید را میگیریم. سوم، هر پناهگاه ناتمام، خود به یک هدف سادهتر و یک گور دستهجمعی بالقوه برای تجهیزات آمریکایی تبدیل میشود. چهارم، این پیام روشن به دشمن مخابره میشود که ما نه تنها قدرت فعلی شما را میبینیم، که از نقشههای آیندهتان نیز آگاهیم و اجازه اجرای آنها را نخواهیم داد. پنجم، و شاید مهمتر از همه، با این رصد مداوم، ما یک بایگانی اطلاعاتی بلندمدت از تحرکات دشمن خواهیم ساخت. اگر آنها امروز برای پنجاه سال بعد برنامهریزی میکنند، ما نیز امروز برای نسلهای بعدی خود پرونده میسازیم تا همیشه یک قدم جلوتر باشیم. ضمناً، ما در رویارویی با دشمن دید بلند مدت داریم، دشمنی که قرنها برای اهدافش برنامهریزی میکند، ممکن است امروز برای دهههای بعد نقشه بکشد. این پروژههای حفاری شاید ظرف یک سال کامل نشوند، اما ممکن است برای یک حمله در پنج سال، ده سال، یا حتی پنجاه سال آینده طراحی شده باشند. پس وجود چنین پروژههایی دور از منطق نیست و ما باید با این دید بلندمدت آنها را رصد کنیم. آنها فکر کردند با چند بیل مکانیکی میتوانند شکست تحقیربار خود را جبران کنند. اما فراموش کردهاند که در این منطقه، حتی زیر زمین هم از چشمان تیزبین ما در امان نیستند. نگذارید سنگر بسازند؛ بگذارید در همان دشت باز، منتظر ضربات بعدی باشند. پینوشت: دکترین پدافندی ایران بر یک اصل ساده بنا شده: آنچه دیده نشود، نابود نمیشود. ما شهرهای موشکی در اعماق زمین ساختهایم، پهپادهایمان را از دل کوه پرواز میدهیم و مهماتمان را در تونلهای هزارتو ذخیره میکنیم. اما آمریکا با تکیه بر تفکر لجستیک غلط، همه تخممرغهایش را در یک سبد گذاشت و آنها را در نور آفتاب چید، دقیقاً در زیر سایه موشک های ما. نتیجه این حماقت را در خروارها آهن پاره سوخته در اطراف پایگاههایشان دیدهاند. حالا به تقلید از «موشکور» به فکر فرو رفتن در زمین افتادهاند. اما این حرکت از سر ضعف و استیصال است. کشوری که نمیتواند امنیت آسمانش را تأمین کند، حفر تونل هم نجاتش نمیدهد. با این حال، نباید به آنها فرصت نفس کشیدن داد. یک نکته مهم: ما نباید خود را به رصد پایگاههای موجود محدود کنیم. آمریکا ممکن است با آگاهی از این خطر، به ساخت «پایگاههای موقت و متحرک» روی بیاورد که کنترل آنها نیازمند اشراف اطلاعاتی بسیار بالاتر است. از همه مهمتر، ما باید دشمن را با همان معیار بلندمدتی بسنجیم که خودمان را میسنجیم. آنها ممکن است امروز برای پنجاه سال بعد برنامهریزی کنند. ما باید امروز، نه فقط حفاریها، که نقشههای بلندمدت لجستیک، استقرار و زنجیره تأمین آنها را نیز در همین پروندهها ثبت کنیم و به نسلهای بعدی بسپاریم. بگذارید دشمن بداند که هر جا بیل و کلنگی به دست گرفتند، ما همان جا پروندهای برای آینده باز کردهایم.
نیروی هوا فضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران، سپاه پاسداران جمهوری اسلامی ایران، ارتش جمهوری اسلامی ایران، نیروهای اطلاعاتی و امنیتی، شورای عالی امنیت ملی